Makapatid-litid-sa-lalamunang ubo

Makapatid-litid sa lalamunan. Ganyan ang tawag ko sa ubong kumapit sa akin sa nakalipas na mga araw. Nagkaroon pa ng bonus na lagnat.

Hindi, hindi ito A(H1N1). At huwag sanang magbibiro ng ganyan — hindi nakakatawa.

Biyernes, Araw ng Kalayaan. Nagising akong inuubo. Hindi nga ako nakadalo sa Dog Tag Day ng Ako Mismo. Kinabukasan, Sabado. Nakitambay lang ako kina Myla. Pagdating ng hapon, nilagnat ako. Ganoon din nung gabi, hanggang sa kinabukasan. Buti na lang at nawala na rin ang lagnat noong Linggo–salamat sa TLC ng Mahal ko.

Continue reading

Trapik, nakaka-bad trip

Di gumagalaw ang mga sasakyan sa EDSA.

Di gumagalaw ang mga sasakyan sa EDSA.

Kapag umaga — lalo na kung Lunes — nagiging isang napakahabang parking lot ang EDSA. Paano ba naman, di na halos gumagalaw ang mga sasakyan!

Kanina, binalak kong ituluy-tuloy na hanggang Ayala ang biyahe ng sinakyan naming provincial bus. Pero hindi ko ito kinaya dahil baka uwian na bago ako makarating sa Ayala. Wala akong choice–bumaba ako sa bus at naglakad papuntang Santolan MRT station.

Continue reading

Bagong taon na naman

Taghirap at puno ng kontrobersiya ang lumipas na taong 2007. Pero nagdala rin ito ng magandang pagbabago sa akin. Eto na ang long-delayed (parang Palm Web OS, kay tagal nating hinintay) New Year Entry ko. Simulan natin sa kategorya ng Buhay at Pag-ibig:

Noong Enero, magkakasama kami ni Mhay at ng kanyang parents na um-attend sa kickoff ng UP Centennial celebration. Magkakasama naming pinagmasdan ang makukulay na fireworks habang taas-kamaong umaawit ng UP Naming Mahal.

Nang sumunod na buwan, sinamahan namin ng tiyo ko si Nanay Diding sa isang ospital sa Lucena para ipatanggal ang tubig na nagpapasakit sa kanyang tuhod. Nakauwi rin ako sandali sa Marinduque ang ihatid ko si Nanay.

Continue reading

Blogging from home

May mga dalawang oras na mula nang makarating ako rito sa bahay namin sa Marinduque, pagkatapos ng may kalahating araw na biyahe. Umalis ako sa Kamuning around 8am: Jeep -> bus -> tambay sa port kasi naiwan ng barko -> barko -> jeep -> tricycle, at nakarating sa bahay around 8pm.

Nakahiga na si Nanay Diding nang dumating ako. Patulog na yata sila, pero nabulabog sa pagdating ng panganay niyang apo. Nung birthday pa niya earlier this year ako huling nakauwi. After kong ibigay ang mga pasalubong kina Nanay, kumain muna saka kami tumawag sa mga tiya ko sa Germany.

Sa ngayon, nakadapa ako sa banig na nakalatag sa sahig na kawayan ng munti naming bahay. Ayoko sanang magkulambo pero mukhang mapipilitan ako dahil nagpapakitang gilas na ang mga lamok. Tila gusto pa ngang makipag-agawan ng kanilang ugong sa huni ng mga kuliglig sa paligid.

Share ko lang: Dati’y pangarap ko lang siguro na balang araw ay magkakaroon ako ng Internet connection at makakapag-blog habang narito’t padapa-dapa nang ganito. Nagkatotoo rin. Salamat sa Yahoo! at sa Smart Bro! 😀

Continue reading

Nung isang linggo…

Sa tradisyon ng sinaunang blogging, noong mas ginagamit itong personal journal (gaya ng ginagawa ni Jon), narito ang mga kuwento ko para sa nakalipas na linggo.

Matapos naming maligaw noong Martes, kinabukasan ay naganap ang malungkot na pangyayari sa kumpanya. Bakit ba laging may mga pamamaalam?

Kinabukasan, binusog ang sarili sa masarap na pagkain sa Pepper Lunch kasama ang isang katrabaho’t kaibigan. Hahanapin ko ang branch nito sa Maynila pag-uwi ko para makakain kami ni Mhay roon.

Continue reading

Singapura

Welcome to Singapore

Noong di pa ako nakatira sa apartment namin ngayon sa Quezon City, nasa first floor ng building ang restaurant na Singapura Rasa. Parang minsan lang ata ako nakakain doon dahil may kamahalan at kailangang maghintay nang may katagalan bago makakain. Nang wala na roon ang restaurant — di ko alam kung lumipat o nagsara — saka naman kami nakakahanap ng space roon.

Welcome to SingaporeThese past weeks, lagi kong naaalala ang Singapura Rasa. Halos isang buwan na rin kasi akong nandito sa Singapore. May training ako para sa bagong trabaho ko as editor sa Yahoo! Philippines.

Sa isang hotel ako nag-i-stay, at nilalakad ko lang pauwi sa gabi. Safe naman daw rito. Saka nasanay na rin ako nung nasa GMA pa ako, kasi madalas din kaming naglalakad pauwi noon. Pagdating sa hotel, kadalasan ay lumalabas ako ulit at kumakain sa Kopitiam at pagkatapos ay tumatambay ako roon o sa Nanyang Academy of Fine Arts para sa libreng WiFi.

Continue reading

080808

Isinusulat ko ito sa huling minuto ng Agosto 8, 2008.
Kaarawan ng aking namayapang ama.
Kaarawan ni Gennie.
Araw ng pag-iisang dibdib nina Jon at Ayah.
Kasal din nina Marhgil at Shella.
At oo, pagbubukas ng 2008 Olympics sa Tsina.
Pagkatapos ng halos maghapon sa opisina, kumain kami ni Mhay sa labas.
Kayo, kumusta ang inyong 888?

High school friends

“Friendship isn’t about whom you have known for the longest time and spent most of your life with… it’s about who came to stay, and never left your side,” sabi ng isang text message sa Our Daily Txt. Tama nga naman iyan. Kumbaga, walang iwanan.

Pero puwede ring sabihin na ang pakikipagkaibigan ay masusukat sa kung paanong sinisikap ng bawat isa na maituloy ang ugnayan sa kabila ng maraming panahong nagdaan. At sa panahong ito ng kawing-kawing na mundo, isang text o click lang ang layo natin sa mga dating kaklase, kapit-bahay o katrabaho minsa’y naging malapit na kaibigan.

Continue reading

Kasalang Lou at Kim

Lou at KimDumalo kami ni Mhay noong Sabado sa kasal ng mga kaibigan naming sina Alleluia at Kimberson, na mga kabarkada na niya mula pa noong high school.

Maganda at masaya yung kasalan — isang maligayang panimula sa panghabang-buhay nang ugnayan ng magkatipan at isa ring pagkakataon upang muling magkasama-sama ang magkakaibigan. Sa handaan, napuno ang mesa namin ng mga kuwento at pagbabalik-tanaw ng mga kabarkada ng ikinasal.

Nagpapasalamat at masaya ako sa pagdalo sa kasal nina Lou at Kim. Masaya ang pagdalo sa mga kasalan. Nararamdaman mong espesyal ka dahil isinama ka ng mga ikinasal sa kanilang pamilya’t mga kaibigang sasaksi sa napakahalagang araw sa kanilang buhay. Ninais nilang maging kabahagi ka sa kanilang tuwa at pagbubunyi sa pag-angat sa bago at pinakamataas na yugto ng kanilang ugnayan sa mundong ito.

Kina Lou at Kim, congratulations and best wishes! Sabagay, Lou, ako ang iyong special pupil, di ba? At wala kayong choice kundi imbitahan ang iyong bestfriend’s boyfriend, hehe.

Trahedya at alaala

Kahit nagtatrabaho ako ngayon sa isang estasyon ng telebisyon, at kung tutuusin ay sanay nang makaranas at makarinig ng mga trahedya, minsa’y iniiwasan ko pa ring mapanood ang mga balita tungkol sa mga nagdadalamhating kaanak ng mga nasawi at nawawala sa paglubog ng M/V Princess of the Stars ng Sulpicio Lines.

Pamilyar sa akin ang pagkapagal, ang kawalan ng katiyakan at kawalan ng pag-asa, at ang sa huli’y napakasakit na pagharap sa katotohanan ng kanilang paglisan. Ang bawat palahaw ay tila sarili kong sigaw ng pighati; ang bawat hikbi ay sarili kong hagulgol.

Sa bawat trahedyang ganito, muli at muling ibababalik ng pagbabalita namin alaala ng sarili kong pagluluksa nang kunin ng dagat ang buhay ng aking ina habang lulan ng M/V Viva Antipolo VII mahigit 13 taon na ang nakakaraan.