Kanina pa ako nanonood ng testimonya ni Jun Lozada sa Senado. Naaawa ako dun sa tao. Kapag pumasok ka talaga sa sistema, lalamunin ka. Kapag sumalunga ka naman, dudurugin ka. Sana dumating ang panahong hindi na ganoon ang sitwasyon.

Nakakaiyak ang kuwento ni Lozada. Nakakaiyak sa iba’t ibang dahilan, sa iba’t ibang antas. Nakita ko ngang may isang madre sa likod niya na nagpupunas ng mata. Yung isa naman, nagpupunas ng ilong. Ewan ko lang kung naapektuhan din sila ng kuwento ni Lozada.

Noong Disyembre, habang sinusubaybayan ang usapin ng magsasaka ng Sumilao, may isinulat akong artikulo tungkol sa pagkalinga sa kanila ng Simbahang Katoliko. Ganito muli ang naramdaman ko nang makita ko kahapon ang mga madre at paring nagsilbing guwardiya ni Lozada. Narito ang artikulo:

Simbahan

Noong bata pa ako, mas relihiyoso ako. Regular na nagsisimba ang Nanay at Tatay (lolo at lola ko) at coordinator ng mga katekista ang aking ina. Mistulang playground ko ang compound na kinalalagyan ng simbahan ng parokya, ng kumbento ng mga madre, at ng tirahan ng mga pari. Isa sa mga paborito kong laruan noon ang stuffed toy na kabayo mula sa kaibigan naming madre na si Sister Paula. Nakarating pa nga sa bahay namin ang isang dating obispo ng Diyoseses ng Marinduque.

Read more »