Ano ang mangyayari kapag nagkatagpo at nagkapalit ng katayuan sa buhay sina Iska (Marian), isang masayahing Igorota mula sa kabundukan ng Benguet at Raphael (Dingdong), na anak ng isang mayamang politiko?

Mula sa Regal Entertainment, Inc. at GMA Films, ang romantic comedy na ito ay pelikula ni Direk Mark A. Reyes.

Humanda nang tumawa at ma-inlab sa patikim na ito:

PRODUCER/REPORTER:

Yahoo! Southeast Asia is looking for a producer/reporter to develop stories for the web.

• The candidate must have 3 to 5 years experience in television production, a news wire agency, or online news media.
• The candidate must be knowledgeable about online journalism and ready to use multimedia technology to find and develop stories for the Internet.
• Willing to work with little supervision but can plan coverage, edit stories, and has sense of immediacy for news.
• Teamplayer who is willing to work for a regional team.

Send your letter of application explaining why you’re interested in this job along with your resume to eoliva[at]yahoo-inc[dot]com.

Reposted from ErwinOliva.com:

INTERN:

Yahoo! Southeast Asia is looking for journalism interns to work for its Manila operations. The candidate must be:

• Graduating journalism student with unfulfilled credits for an internship program
• Must have knowledge in diverse topics, including politics, entertainment and lifestyle
• Willing to work with little supervision but is a teamplayer.
• Willing to be assigned to cover news events.
• Must good grasp of web and multimedia journalism and has a sense of immediacy for news.

All those interested should send an application letter no later than Monday, April 19 explain why you’re interested in this program along with your resume to charleyb[at]yahoo-inc[dot]com.

Isinasalaysay ng “The Red Shoes” ang kuwento ni Lucas (Marvin Agustin), na noong 10 taong gulang pa lamang ay nagnakaw ng isang pares ng pulang sapatos mula sa koleksyon ni Imelda Marcos. Sa pagtatapos ng EDSA People Power Revolution, napasama ang bata sa grupo ng mga mamamayang pumasok sa Malakanyang pagkatapos tumakas ng pamilya ng diktador. Ibinigay ni Lucas ang tig-isang sapatos sa dalawang babaeng pinakamahalaga sa kanya: ang kanyang inang si Chat (Liza Lorena) at ang kanyang kasintahang si Bettina (Nikki Gil). Mga sapatos din ang magiging saksi sa relasyon nila ng kanyang ina nang mawala sa kanilang buhay ang kanyang ama dahil sa trahedya ng Film Center ni Imelda, at sa pagharap nila ni Bettina sa mga problema sa kanilang mala-langit at lupang ugnayan.

Kahit ang isang bahagi ng istorya ay naganap sa isang mahalagang yugto ng kasaysayan ng ating bansa at kahit malaki ang papel ng mga sapatos ng dating Unang Ginang sa kwento, ang “The Red Shoes” ay tungkol talaga sa buhay at pag-ibig ni Lucas. Sa kabila nito, hitik ang pelikula sa mga references sa kasaysayan at lipunang Pilipino. Hindi nitong inisnab ang mga isyung gaya ng katarungan, katiwalian sa gobyerno, at pananatili sa bansa. Naroon ang kuwento ng mga tsinelas ni Gat Jose Rizal na ipinaanod sa ilog, ang pag-aalay ni Ninoy at ng mga kabataan ng buhay sa paglaban sa diktaturyang Marcos, ang kakarampot na sahod ng mga empleyado, at ang diskusyon tungkol sa pagiging sobrang mapagpatawad ng mga Pilipino. Sa pagde-date nina Lucas at Bettina sa putol na tulay, ang imahe ng tulay ay ginamit di lamang sa pagtalakay sa tibay o pagiging marupok ng relasyon, kundi pati na rin sa pondong nakurakot ng mga opisyal.

Kakaiba ang “The Red Shoes” sa ibang mga pelikulang Pinoy. Mahusay na hinabi ang kwento nito at may mga pangyayaring ikagugulat ng mga manonood. Suwabeng naipasok sa love story ang social commentary. Hindi rin tipikal ang cinematography. Convincing naman, sa tingin ko, ang acting ng mga tauhan.

Mayroon din itong iba’t ibang sangkap na hinahanap ng mga manonood. Bukod sa pag-ibig, mayroon din itong mga katawa-tawang eksenang dala ni Tessie Tomas, na gumanap bilang isang espiritistang artista sa teatro na tagahanga ni Imelda. May sandaling horror sa eksena ni Tirso Cruz III, na gumanap na tatay ni Lucas. At may konting-konti lang na sex.

Bukod sa mga nabanggit nang artista, kasama rin sa cast sina Tetchie Agbayani bilang nanay ni Bettina at Iwa Moto bilang karengkeng na katrabaho ni Bettina.

Sa pangkalahatan, di nakapanghihinayang na panoorin ang “The Red Shoes.” Isa lamang ang puna ko sa pelikula: hanggang sa huli ay di ito bumigay sa tukso ng mainstream at commercial na pressure. Sana, pinagbigyan din nila ang mga feeling romantikong tulad ko.

Congratulations, Team Pilipinas, Team Pacquiao, at siyempre, sa Team Jinkee. Ganundin kay Nanay Dionisia.

Basahin ang “Melason” dito, at panoorin ang mensahe nila sa kanilang mga tagahanga.

Samantala, ilang araw na akong nagrereklamo sa pabalik-balik na sakit ng ulo. Tanong ng isang sa mga kasamahan ko kanina nang mabanggit ko ito ulit habang nagtatanghalian. “Ilang taon ka na ba, Ederic?” Senyales na nga ba ito ng pagtanda?

Naalala ko tuloy ang payo ni Baz Luhrmann: “Enjoy the power and beauty of your youth.” Sabagay, considered pa naman akong youth. Kaso, wala yung beauty; at invisible pa yata ang secret power ko.

Maaari bang umusug-usog nang konti? Mula sa pinakalikod na upuan ng bus, nakunan ko ang mga taong ayaw umusog sa loob.

Depende sa oras at suwerte, mga 15 hanggang 30 minuto ang pagitan ng mga biyahe. Kaya naman nang dumating at tumigil ang bus, pinakiusapan ng konduktor ang mga pumapasok na dumiretso lamang sa dulo para mas marami ang makasakay. But no, ang gusto talaga ng mga kababayan natin ay laging makababa agad. Nagkatrapik-trapik sa malapit sa pinto, pero anluwag-luwag sa dulo ng bus.

Itinuro na nga namin sa konduktor ang nakatayong babaeng pinagmumulan ng pagsisikip dahil ayaw umusog sa loob, pero deadma pa rin ang ale. Maginhawa na siguro siya sa kanyang pagkakatayo, kaya wala na siyang pakialam sa ibang pasahero. Na-bad trip kami. “Sarili lamang kasi ang iniisip!” na lang ang naibulalas ko. Ganyan din lagi ang eksena sa mga train ng MRT.

Di ba’t isa sa pinakabatayang elemento ng ating People Power ay ang “bayanihan”? Ang tuwirang kabaligtaran nito ay ang pag-iisip ng sariling kapakanan — ang ako muna mentality.

Sobrang hirap na nga ba ng buhay sa bayan nating pugad ng luha at dalita para asikasuhin lamang ang sariling kapakanan at wala nang puwang para isipin pa ang kapwa?

May kantang related sa topic na ito si Gary Granada, isa sa mga paborito kong mang-aawit. Ang pamagat ng kanta ay “Kahit Konti”. Di lang ito tungkol sa literal na pagbabahagi ng espasyo sa mga pampublikong lugar, kundi tungkol din sa pagbibigayan sa ating mga posisyon sa iba’t ibang usapin:

O kay raming suliranin araw-araw dumarating
Dahil di kayang lutasin, hindi na rin pinapansin
Subali’t kung tutuusin, ang kadalasang dahilan
Kaibigan, ayaw nilang umusog ng kahit konti.

Mas maisasabuhay ang People Power kung papayag tayong umusog-usog kahit konti.

Magandang sumali sa gawaing ito upang makatulong tayo sa pagbubuo ng kolektibong kasaysayan ng EDSA 1 mula sa pananaw ng mga di-sikat na taong sumama sa pagbawi ng ating kalayaan mula sa diktaturyang Marcos.

Ang lagi kasi nating nababasang mga tala ng EDSA 1 ay galing sa mga kilalang historyador, pulitiko, peryodista, at iba pang mga personalidad. Ngayon — salamat sa Internet at blogging — maaari na nating isalaysay ang mga pangyayari noon mula sa alaala at perspektiba ng mga taong malalapit sa atin.

Kaya lapitan at kapanayamin na sina Nanay at Tatay, Lolo at Lola, Ate at Kuya, o iba pang kapamilya at nakatatandang kaibigan, at i-blog (pwede ring i-vlog) ang kanilang mga kuwentong People Power 1! Isama na rin kung may mga litrato at memorabilia ng unang EDSA.

Narito ang buong teksto ng Blog Action Day invitation mula sa Kabataan Partylist:

Twenty four years ago, our people toppled a tyrant. On February 25, 2010 let us re-tell their stories.

On Thursday, we are enjoining all young Filipinos to blog about the stories of the real heroes of EDSA: our parents, grandparents, ates and kuyas, titos and titas, ninong and ninangs.

We may have been too young then or were not even born yet, but we can ask them to recount their tales of real-life heroism to us. What prompted them to join the uprising? What were their thoughts and feelings? What did they wear, eat, chant? How did it feel to be able to be surrounded by overwhelming unity and patriotism among millions of other heroes marching in the streets on those three historic days.

Since EDSA was mainly about the people’s resistance to martial law, you can ask them their experience during the martial law era, how they fought, even before the culmination of the people’s mass movement that was the EDSA People Power Uprising. You may also post old photos, artworks and/or anti-martial law memorabilia.

Link your blog entries to this post and grab the button below by copying the link to mark your participation. We will start posting links of entries in our website at exactly 12:00 noon on February 25.

On February 25, let us give proper honor and citation to the millions of Filipinos who made EDSA People Power possible.

<a href=”http://s55.photobucket.com/albums/g158/adarna/?action=view&current=BADfeb25buttoncopy-1.jpg” target=”_blank”><img src=”http://i55.photobucket.com/albums/g158/adarna/BADfeb25buttoncopy-1.jpg” border=”0″ alt=”Photobucket”></a>

Bilang pakikiisa sa pagsisimula ng paggunita sa ika-24 na anibersaryo ng EDSA People Power Revolt, nagsuot kami ng ilang mga kasamahan ko ng damit na kulay dilaw kanina.

Bukod sa pagpapatugtog ng “Handog ng Pilipino sa Mundo,” “Bayan Ko,” at iba pang mga awit na sumusundo sa mga alaala ng pag-aalsa, nagpakuha rin kami ng larawan habang naka-Laban sign.

Sa Twitter, sinimulan na rin naming gamitin ang hashtag na #YellowEDSA upang tipunin ang tweets tungkol sa Yellow Revolution of 1986.

Mahalagang alalahanin ang diwa at pagnilay-nilayan ang papel EDSA 1 sa ating kasaysayan, lalo na sa gitna ng mga balita ngayon, gaya ng paghingi ng emergency powers para kay Gloria Arroyo (diyan nagsisimula yun!), pahayag ng anak ng diktador isang “kabiguan” ang EDSA, ang umano’y tila pag-angkin at paggamit ni Noynoy Aquino at ng Liberal Party sa People Power, at pagiging bukas ng ilang presidential candidates sa paglilibing sa diktador sa libingan ng mga bayani.