Noong 2007, dinala ng kanyang partido ang kampanya sa Internet sa pamamagitan ng Kabataan Cyber-Fever na nilahukan ng mga kilalang kabataang bloggers.

Message of Kabataan Party-list Rep. Raymond Palatino to the Filipino youth on the historical event of seating the first youth representative in Congress

Five years in the making for the country’s sole youth sectoral party-list, but better late than never and victory is still sweet for all Filipino youth.

Kabataan Party-list, the largest youth party in the country, represented the youth sector in the 2007 elections. It was the second time for our organization to run in the party-list elections. In 2004, we ran under our previous name, Anak ng Bayan, and were among the top choices for party-list based on pre-election surveys. Anak ng Bayan, however, fell prey to massive cheating. A significant number of our votes were anomalously counted in favor of another party-list group, thus our change of name in the 2007 party-list elections.

Despite not winning, we went on with our advocacies and continued to carry on with our principles and general program of action with the help of our founding organizations, such as the National Union of Students of the Philippines, College Editors Guild of the Philippines, League of Filipino Students and Anakbayan and other supporters nationwide and abroad.

Now, five years after our first electoral bid, Kabataan Party-list has finally secured a seat in the House of Representatives per SC GR No. 179271, promulgated April 29, 2009.

Now, we are happy to convey the message to all Filipino youth that the SC Resolution, in effect, has once again marked the youth’s rightful place in history by granting the first ever youth sectoral representation in the House of Representatives.

This is truly a historical event and we share this resounding victory to all Filipino youth who voted for and supported Kabataan Party-list. We are overwhelmed but more than ready to take on the task and challenge of being the sole voice of the youth in Congress.

We are youth from different walks of life. We have long-ago advocated for the youth to devote its intellect, energy and courage to building a better society devoid of corruption, inequality and social injustice. We are youth that foster active participation in nation-building, good governance and change.

In this junction in history in light of our recent victory, we, the youth, are change. Kabataan, tayo ang pagbabago.

We will uphold, promote and defend the interests of the youth to be able to harness our potential as a vital, albeit marginalized, sector in society.

The Filipino youth have always played a pivotal role in ushering in significant changes in history. We have always been at the forefront of uprisings and revolutions every time the social, political and economic conditions in society became too intolerable for Filipinos to endure.

It was young men and women who prevailed in the leadership and membership of the revolutionary army and other patriotic forces against Spanish colonialism, against US colonization, against Japanese fascism and against the puppet regimes in the Philippines.

It was also the Filipino youth who were the biggest marchers and rallyists during the historical First Quarter Storm of 1970, the people power uprising that toppled the Marcos dictatorship in 1986 and once again in the similar uprising that ousted the Estrada regime in 2001.

We are more than willing to take up the cudgels our forebears left us. Right now, a rotten system of governance and a severe global economic crisis confront us but we rise to the challenge of our times.

In the past eight years of the Arroyo administration, the youth has also always been amongst the most vigilant and vocal against issues of electoral fraud, corruption and plunder, human rights violations, tyranny and social injustice causing poverty, hunger and indecent living conditions to the people.

While we recognize that one year is too short a time in the House of Representatives, we pledge to work tenfold to efficiently and effectively bring our new brand of politics to Philippine government. To be able to fully realize this, we appeal to all Filipino youth to work hand-in-hand with us. We reiterate the need for active youth participation in nation-building and continue to rely on the strength and unity of the youth movement to reinforce our sole youth voice in Congress.

We will immediately register our opposition against charter change and join moves by other progressive party-lists to disqualify human rights violator Ret. Gen. Jovito Palparan from assuming party-list representation.

We are also now consulting with youth from different sectors to aid in our plans to immediately submit for legislation bills concerning youth empowerment in governance, employment for the 900,000 new graduates, and tuition fee hike moratorium, among others.

Finally, we look forward to bigger things that lie ahead in the future. It is the Arroyo administration’ s last year in office and the youth are anticipating and working for significant changes come 2010. As early as now, we pledge to work for a transparent and clean 2010 elections that will realize the youth’s clamor for good governance and change. We are set to embark on a nationwide youth voters’ registration and education campaign in the aim to collectively mobilize the broadest number of young Filipinos to register, vote, and guard the 2010 ballot.

Change is bound to happen if and when the youth strives for it.

Kabataan, maraming salamat!

Kabataan, tayo ang pagbabago.

Ang ambag ko sa Blog Action Day sa Pilipinas at sa buong mundo:

Kung nag-aaral ka pa lang, lagi mong maririnig sa mga matatanda: “Mag-aral kang maigi. Magsumikap ka upang makaahon tayo sa kahirapan.” Tama lamang na sundin ito, sapagkat tunay na ang edukasyon ay makapagbubukas ng maraming oportunidad.

Sa kabila nito, hindi dapat kalimutan ng bawat isa — mag-aaral man o hindi — ang kahalagahan ng pakikisangkot at pagsusuri sa mga problema ng bansa, gaya ng kahirapan. “Huwag ninyong hayaang ang inyong pag-aaral ay makasagabal sa inyong edukasyon,” ang paghahalaw ng isang kanta sa musical tungkol sa buhay ni Lean Alejandro sa isang sikat na quotation ng dakilang manunulat na si Mark Twain.

Ang masaklap na kalagayan ng mga mahihirap na Pilipino ay hindi hiwalay na karanasan, at ito ay may pangkasaysayang pinagmulan na dapat nating alamin at pag-aralan.

Makabubuti kung pag-iisipan kung bakit habang may nakatira sa ilalim ng tulay samantalang may mga taong kung maglakbay sa mundo ay parang nagkakatuwaan lang (“Pick a country, Malou!”). Makatutulong kung susubukang unawain kung bakit habang may mga magsasakang walang sariling lupa, may mga mayayamang asyenderong humahawak pa ng matataas na posisyon sa gobyerno.

Maraming paraan upang pag-aralan ang kahirapan at maghanap na solusyon upang ito’y maging bahagi na lamang ng kasaysayan balang araw. Makatutulong ang pagbabasa ng mga aklat at dokumentong isinulat mula sa pananaw ng masa.

Sa paaralan at komunidad, maraming mga samahang puwedeng salihan. Kung nabubulol ka sa mga katagang “imperyalismo, buruktrata-kapitalismo at piyudalismo” sa chikahan ng mga aktibista, o feeling mo’y uusok ka kapag pumasok ka sa simbahan para makipagdiskusyon sa mga relihiyosong lingkod ng bayan, maaari mong ipakita ang iyong pakikisangkot sa pagkikipag-rock-rakan para edukasyon, o pagtula, o sa pagsusulat at pagpapahayag ng iyong tinig.

Maaari kang tumulong sa mga grupong naggagawad ng kalinga at bumubuo ng mga tahanan at komunidad ng mga mahihirap. O kung medyo rich kid ka naman, alam mo bang kahit ang pagbili ng tamang iPod at iba pang gadgets ay maaaring makatulong na lunasan ang kahirapan sa mundo!

Kahit nga ang pagsusulong sa bagong pulika at pagsuporta sa malilinis na kandidato tuwing eleksyon ay makatutulong na lunasan ang kahirapan. Ang perang maaaring mawala sana sa katiwalian ay magagamit na pondo sa mga serbisyong panlipunan gaya ng kalusugan edukasyon. Sa ganito nagiging people power ang eleksyon.

Ang pag-ahon mula sa kahirapan ay hindi dapat maging pansariling gawain lamang. Isa itong adhikaing mas maabot kung dadaanin sa bayanihan.

Kapag hindi mo iniwasan ang mga pagkakataong masuri at mapag-aralan ang mga ugat ng kahirapan, mas gaganahan kang makipagbuklod ka sa iba upang humanap ng solusyon at mag-ambag ng kaunti base sa iyong kakayanan. Ang iyong pagsisipag sa pag-aaral upang makaahon ay hindi magiging tulak ng pansariling ambisyon lamang. Sa halip, bawat pagsisikap mo’y magiging inspirasyon ang hangaring makatulong na buong bansa’y makabangon.

Ang totoo, nagulat ako nang mabasa ko ang comment na nanghihingi ng valedictory address. Kako’y valedictorian siya, bakit kailangan niyang magpagawa sa iba? Pero nahiya ako sa sarili ko nang maalala kong hindi rin naman ako ang nagsulat ng speech ko noon bilang valedictorian ng klase. Hindi ko na maintindihan ngayon kung bakit kinailangan ko pang magpasulat ng talumpati na ako ang bibigkas.

Medyo weird na ngayon ang ilang bahagi kapag binabasa ko ang talumpati. Lalo na’t pagdating ko sa UP, kung saan wala na akong tagasulat ng talumpati, ay isa ako sa mga estudyanteng bumabatikos sa Philippines 2000.

Ang maipapayo ko kay Eunice at sa mga gaya niya, gamit ang ilang halimbawa gaya ng talumpati sa ibaba, at sa gabay ng tema ng pagtatapos nila, isulat niya ang sariling valedictory address. Magiging mas natural at mas totoo ang kanyang speech kapag ganoon — saka wala siyang mararamdamang hiya sa sarili balang araw.

Valedictory Address
Ipil National High School
April 1995

The distinguished guest, Miss Carmenchu Paras; our respected Schools Division Superintendent Dr. Vilma L. Labrador; Our Distict Supervisor Mr. Celso S. Arevalo;our Teacher-In-Charge Mrs. Fidela P. Ricamara; the different heads of other national high schools; beloved teachers of Ipil National High School and Ipil Elementary Schoool; Our barangay captain Nelson C. Peñaflor and his councilmen; PTCA official led by Mr. Beato Peñaranda, dear parents, fellow graduates, friends, ladies and gentlemen:

Graduation day is the realization of one’s dream to acquire education. Education, which is never-ending quest for knowledge. You and I, as graduates, have mixed emotions for this is really a significant occasion.

It is indeed a distinct honor that I am in your midst — on the top — and I honestly feel I am walking in cloud nine. And on this cloud nine I am excited for you are with me sharing the single blessedness of success. Of course, honor and success is not mine alone. It’s ours. On this opportune time, may I specifically mention them –the persons I owe a lot, and to whom I am very grateful. First and foremost, my mother, Mrs. Evelyn Eder, my lolo and lola, Mr. and Mrs. Alejandro and Matilde Peñaflor. They are one of the best things the Lord had ever given to me. This, I am sure, my fellow graduates agree with me. So my dear fellow graduates, let us rise and give a round of applause to our dear parents.

Secondly, to our teachers who have sacrificed for giving us the seed of knowledge. And this knowledge which we acquired from them continue to bloom, bear fruits and make a good harvest of achievement from generation to generation to generation.

Thirdly, to our dear Alma Mater — THE IPIL NATIONAL HIGH SCHOOL. The institution that has long been a source of solid foundation of our elder brothers and sisters — not to mention other barangays.

Lastly, but mostly, to our dear LORD GOD JESUS — the source of our strength and wisdom — for without HIM we are but nothing.

My fellow graduates, how shall we live up for a noble expectation? How could we prove our worth? Young as we are, we have a vision, as we have to be aware of the share we must do for good. Not only for ourselves, neither for our family, for our institution, but also for our community and country as a whole.

Varied problems and issues arise which have been alarming. Many cases of rape, killings, kidnappings, robbery, white slavery, destruction of our national wealth and resources, pollution, tenancy problem, malnutrition, child abuse, drug trafficking, and other heinous crimes remain unsolved, especially those committed by influential people, high ranking officials, and persons in authority. This is a disheartening scenario.

Kaya, mga kapwa ko magsisipagtapos, maging bukas ang ating isipan para sa makabuluhang pakikialam at pakikibaka sa malaking hamong ito. Magsikap tayo, magsipag sa pagtuklas pa ng karunungan upang makatulong tayo sa pinapangarap na Pilipinas 2000 ng ating pangulo. Matindi ang hamon sa atin — kapayapaan at kasipagan — kaunlaran sa taong 2000. Tayong mga bukod na pinagpala na pinagkalooban ng karunungan bagamat nasa murang isipan pa lamang ay hindi dapat magsawalang bahala sa kasalukuyang sitwasyon. Kaya nating labanan at lutasin ang anumang suliranin kung magtutulung-tulong tayo — sapagkat tayo ang mga batang mamamayan na may mahalagang papel sa kaganapan ng pangarap ng ating pangulo. Lagi nating isaisip na ang kapayapaan at kasipagan ay siyang sandigan tungo sa makabuluhang edukasyon sa taong 2000.

Maikling Talumpati ni Gng. Cristina Garcia Mendez, ina ni Cris Mendez, sa National Conference to Stop Hazing noong Disyembre 11, 2007 *

Magandang umaga po sa inyong lahat.

Ilang linggo lang po ang nakakaraan ay nagtagumpay kaming buksan ang mga e-mails na natanggap ng aking anak na si Cris Mendez bago siya pumanaw noong August 27, 2007.

Isa po sa mga huling e-mails na natanggap niya ay may petsang August 22, 2007 na ang title ay “Sigma Rho Tenets.” Galing po ito sa isang nagngangalang Jj Ocana na sinabi niya sa anak ko na memoryahin daw ng anak ko ang mga tenets ng Sigma Rho at idinugtong niya na “see you on saturday. we are looking forward to having you as a brod.”

Doon po sa ipinadala ni Jj Ocana na Sigma Rho Tenets ay kasama yung mga sinasabi niyang “Codes of Action of a Sigma Rhoan.” Ang pinaka-number one po sa mga Codes of Action na ito ay ganito ang sinasabi: “To stand by the side of any brother Sigma Rhoan right or wrong.”

Kahit nakagawa ng mali, kakampihan pa rin nila ang brod nila. Kahit gumawa ng krimen, o pumatay ng tao, pagtatakpan pa rin nila ang brod nila. Walang kwenta sa kanila ang Diyos. Ang batas ay bale-wala rin. Kahit bulong ng konsensya nila ay di pinapansin.

Mag-aapat na buwan na po mula nang saktan at kitilin nila ang buhay ng kaawa-awa kong anak. Ang napakabait kong anak. Kami po ay isang mahirap na pamilya lamang at ako po ay umabot lamang sa high school. Wala po akong gaanong alam sa mga fraternities at ang kanilang mga ritwal. Ang alam ko lamang po ay ang itinuro sa akin ng aking mga magulang na itinuro ko rin kay Cris at sa bunso niyang kapatid na si Renz. Ito ay ang magkaroon ng takot sa Diyos. Ang paggawa ng tama. Ang pagmamahal sa kapwa. Ang pagharap sa responsibilidad at paggalang sa batas. At ang paghingi ng tawad sa kapwa pag nakagawa ng mali.

Yung ito lamang po sana ang tenets ng mga fraternities hindi po siguro nangyari ang nangyari sa aking anak.

Salamat po.

* Si Cris Mendez, nasa ikaapat na taon sa kursong public administration sa UP, ay patay na nang dalhin sa Veterans Memorial Medical Center noong madaling araw ng Agosto 27, 2007. Sumailalim siya sa hazing ng Sigma Rho fraternity bago siya bawian ng buhay. Ang National Conference to Stop Hazing ay itinaguyod ng Solidarity for Anti-Hazing Via Education at UP Student-Led Anti-Hazing Watch.

Di man ako modelo ng isang tunay na environmentalist–may mga gawain akong di maiwasan gaya ng pagkain sa mga fastfood na gumagamit ng styro, at iba pang mga bagay–may isang gawi ako na kahit paano’y maliit sigurong ambag para sa kalikasan. Eto ang mala-talumpating pagtalakay ko tungkol dito para sa pandaigdigdang Blog Action Day for the Environment:

Kapag nasa dyip ako at may batang biglang nagtapon sa bintana ng balat ng kendi, nagugulat ako. Kapag matanda, ang pagkagulat ay nasusundan ng palihim na pagtingin nang masama.

Lagi kong naitatanong sa aking sarili kung bakit ang turing nating mga Pinoy sa ating kapaligiran ay isang malaking basurahan. Tapon doon, tapon dito, ika nga ng isang lumang kanta. Mabuti kung mga dahon at papel lang ang itinatapon natin, e kadalasa’y mga plastik at iba pang bagay na di naman maaaring humalo nang kusa sa lupa.

Mas malupit ang pagtrato natin sa likas na yamang-tubig. Tumingin ka lang sa alinmang ilog–sa Kamaynilaan man o sa mga probinsya–at makikita mong kadalasa’y mga basura mula sa mga tao ang nagsisilbing pampang ng ilog. Sa amin sa Marinduque, may dalawang dekadang literal na ginawang basurahan–tapunan ng dumi mula sa minahan–ang dagat.

Samantala, noong nabubuhay pa siya’y ikinukuwento ng lolo ang Ilog Pasig na nilalanguyan niya noong nakarating siya sa Maynila. Pakiramdam ko’y nata-time-space warp ako sa kanyang kuwento. Ibang-iba kasi ang ilog na nasa kuwento niya–malinis at malinaw; ang alam ko ay iyong ilog na naghihingalo’t pilit na isinasalba sa tuluyang pagiging isang malaking pusali.

Paulit-ulit na nating naririnig ang mga ganitong reklamo, ang mga ganitong paalaala: na kung magpapatuloy tayong mamuhay sa ganitong paraan, baka wala nang abutang malinis na tubig at lupa ang mga anak ng ating magiging mga anak.

Hindi lamang ang banta ng basura o polusyon ang panganib na kinakaharap ng ating planeta. Mayroon pang mas malalaking suliranin gaya ng pagkakalbo ng mga kagubatan at pagbabago ng klima (climate change). Ngunit para sa ating mga nakatira sa maliit at papaunlad na bansa, mahalaga ang ambag ng bawat mamamayan sa pagharap kahit sa simpleng problema sa basura lang muna. Malaking bahagi ng ambag na ito ay manggagaling sa kabataan.

Naniniwala akong ang tila napakasimple ngunit mahalagang gawi ng tamang pagtatapon ng basura ay dapat itanim sa isipan ng bawat bata. Kinakailangang gawin itong bahagi ng kanyang araw-araw na buhay–ng kanyang sistema–gaya ng paghinga at pagkain o paglalaro at pagdarasal.

Tila malabo nang maturuan ang marami mga nakatatanda. Para sa kanila, sadyang ang buong paligid ay isang malaking basurahan. Pero may pag-asa pa sa kabataan. Noong maliit pa ako, paulit-ulit na ipinaalaala ng aking mga guro at pamilya ang tamang pagtatapon ng basura. Nadala ko ito hanggang sa paglaki ko, at kahit ngayong nakatira ako na ako sa lungsod. Sinusunod ko ang slogan ng MMDA: “Ang maliit na basura, ibulsa na lang muna.”

Kung ituturo natin sa ating mga nakababatang kapatid, pinsan, kalaro, estudyante, at iba pang mga bata ang ganitong pananaw, malaki ang tsansang ito’y seryosong sundin at kalakhan na nila.

Kung magkakaganoon, malinis na Pilipinas ang iiwan nila sa salinlahing susunod sa kanila. – Ederic Peñaflor Eder, www.ederic.net

Note: Hindi ako makagagawa o makakapagpadala ng mga talumpati sa e-mail ninyo. Mangyaring pumili na lamang kayo ng alinman sa mga nasa Talumpati category ng ederic@cyberspace o mga talumpating nalathala sa Tinig.com.

Opening Remarks (Draft)
ni Ederic Eder, Tinig.com

Magandang hapon po sa inyong lahat.

Nagpapasalamat ang Bloggers’ Kapihan Crew sa inyong pagdalo ngayong hapon.

Binuo ng BK crew ang Bloggers’ Kapihan upang magkaroon tayong mga blogger ng regular na EB–sino ba’ng di mahilig mag-eye ball dito?–na may libreng meryenda at kape.

Pero di lang ‘yan–bukod sa EB, sa BK ay mapag-uusapan din ang mahahalagang isyung may kaugnayan sa buhay nating mga Interned addict, mga netizen, at mga blogger. Layon ng BK na talakayin ang mga usaping makakaapekto sa blogosphere at sa mas malawak na sektor ng mga kabataan.

Sa pinakaunang BK na ginanap noong isang buwan sa Philippine Science High School, ibinahagi ng mga tagapagsalita ang kanilang karanasan sa blogging–ang kasama namin sa BK Crew na si Bikoy Villanueva sa personal na pagba-blog, lalo na ng mga estudyante; ang Pinoy blogging guru na si Yuga Olandres sa technology at professional blogging; at ang cyberceleb na si Manolo Quezon naman naghatid sa atin ng mga pilyong kuwento tungkol sa blogging at politics.

Ang pagtitipong ito ngayong hapon ay isa na namang pagtatangka ng BK Crew na pagsama-samahin ang mga blogger para muling makapagbahaginan ng ideya tungkol sa isang napakahalagang usapin: ang edukasyon. Kaya naman nagpatulong kami sa ilan sa mga pinakakilala at pinakaaktibong blogger na nasa sektor ng edukasyon. Ibabahagi nila ang papel ng blogging sa pag-aaral at pagtuturo.

Masuwerte ang henerasyon ngayon–ang Internet at ang blogging ay napakalaki ng naitutulong sa pag-aaral. Ipaliliwanag ng mga tagapagsalita natin ngayon ang assertion kong ito.

At dahil nga asteeg na tool ang Internet para sa mga estudyante, maikuwento ko na rin na pati nga blog ko, sa maniwala kayo’t hindi, ay ginagawang library ng ilang estudyate–di lang library kundi fastfood. Kung makapanghingi ba naman ng talumpati, ay parang umu-order ng takeout sa Jollibee!

Samantala, dahil kilala sa pagsusulong ng kapakanan ng mga guro, nilapitan namin ang Alliance of Concerned Teachers upang tulungan kaming mairaos ang ikalawang Bloggers’ Kapihan. Salamat sa kanila’t pinaunlakan nila kami, at ngayong hapon ay tatalakayin din nila ang kontrobersiyal na CyberEducation Project ng Department of Education.

Nagpapasalamat din ang BK Crew kasama ang partners nitong Kabataan Party–ang partido ng kabataan–at ng Tinig.com–ang tinig ng bagong salinlahi sa Internet–sa pamunuan ng Ramon Magsaysay High School sa pagho-host sa ating ngayong hapon.

At siyempre, sa ating mga sponsors na nagbigay ng mahalagang tulong pinansyal sa gawaing ito: ang Digitalfilipino.com Club, Philippine Genre Stories, Pinoy Web Hosting Solutions, Phil-hosting.net, New Beginning, Ladygadfly, JaypeeOnline at The ANiTOKiD.

Sama-sama tayong mag-aral at matututo sa Bloggers’ Kapihan 2.0: BlogEd 101. Maraming salamat po!

Nasa ibaba ang buong texto ng kanyang talumpating binigkas sa House of Representatives kahapon:

A privilege speech by Anakpawis Rep. Crispin B. Beltran
October 9, 2007

Mr./Madam Speaker, Honorable Members of the House of Representatives, lease accept my most sincere greetings. This Representation rises on matter of personal and collective privilege to express my views and opinions on the latest impeachment complaints filed against the Chief Executive, Gloria Macapagal-Arroyo.

Mr./Madam Speaker, to set the record straight and complete the information I volunteered yesterday so that this Chamber will continue the task of investigating the circumstances surrounding the present impeachment complaint against President Arroyo and guide this Chamber on the proper action to take on the impeachment complaint, let me inform you Mr. Speaker and my distinguished colleagues that last October 5, at around 12 noon, this representation was approached by Francis Ver, Deputy Secretary General of KAMPI or the Kabalikat ng Malayang Pilipino, a political party and coincidingly, the mother party of President Gloria Macapagal-Arroyo.

To set the record straight and make clear my revelation yesterday, let me inform you Mr./Madam Speaker of what actually transpired last Friday. Before the plenary budget deliberation suspended for lunch break, Mr. Ver approached this Representation inside the session hall near the south gallery and offered P1 Million in exchange for my signature to the impeachment complaint against the President. At first I thought that Mr. Ver was not serious, so I simply told him that I am busy and couldn’t entertain him because among the agenda in the plenary is the deliberation of the budget of the Department of Agrarian Reform.

However, a few hours later (that was after lunch break, maybe around 2:00 o’clock in the afternoon), he approached me again in the session hall near the South Lounge and offered me P2 Million – an amount which is twice as much as his first offer. That was the time when I deemed he is indeed resolute in seeking my support.

Mr./Madam Speaker, thinking of a polite manner of declining a very indecent proposal, this representation told him that I have to consult first my colleagues from the progressive bloc, and with the Minority thereafter. Mr./Madam Speaker, sa pagkakilala ninyo sa akin, imposibleng pumayag ang kinatawang ito sa iniaalok na suhol ni Mr. Ver! Ni wala nga siyang hawak o ipinapakitang kopya ng impeachment complaint. This representation immediately had a flash of thought of the late great Senator Lorenzo Tanada, who when confronted with a similar situation as mine said, “I would rather die on my feet with honor than to live on bended knees in shame;” which I often quote in this Chamber.

Later that day, I was informed that Atty. Roberto Rafael Pulido, through the endorsement of Laguna Rep. Edgar San Luis, filed an impeachment complaint against President Gloria Macapagal-Arroyo before House Secretary General Roberto Nazareno at exactly 5:00 p.m.

Mr./Madam Speaker, distinguished colleagues, this representation strongly denounces the fake impeachment complaint endorsed by Rep. San Luis and filed by Atty. Pulido against the Chief Executive. For all we know, this impeachment complaint could be a theatrical move and sinister plot concocted by Malacanang to save President Arroyo from a substantial, just and genuine impeachment complaint. Based on Article 10, Section 3 of the Constitution, “No impeachment proceedings shall be initiated against the same official more than once within a period of one year.”

In this case Mr./Madam Speaker, this representation firmly believe that the impeachment complaint filed by Atty. Pulido and endorsed by Rep. San Luis is aimed at protecting or insulating the President from any and all impeachment complaints for an entire year and not making her culpable for betrayal of public trust, the main grounds stated in complaint.

Ang aking tanong, Mr./Madam Speaker, mga kapwa ko mambabatas, ano ang kaugnayan ni G. Francis Ver sa impeachment complaint na ito at bakit siya nag-alok ng P2 milyon sa representasyong ito at sa iba pang Kinatawan na kasapi ng minorya. Kung si G. Ver ay aktibo pa sa KAMPI, ang pampulitikang partido ng Pangulo ng Pilipinas, maliwanag na may kinalaman ang Malakanyang at ang administrasyon sa isinampang impeachment complaint ni Atty. Pulido.

Mr./Madam Speaker, sa mga naipahayag at naibunyag na pangyayari kaugnay sa maanomalyang ZTE-NBN deal at sa muling pagkakasangkot ng pangalan ni First Gentleman Mike Arroyo at sa napakarami pang kaso ng anomalya na kinasasangkutan ni Pangulong Arroyo, naniniwala ako na gagawin ng Malakanyang ang lahat para maisalba ang pampulitikang liderato ng administrasyong Arroyo.

Kaya nilang mag-alok ng suhol sa mga Kinatawan ng Kongreso para maisulong lamang ang isang pekeng impeachment complaint na magbibigay ng proteksyon sa Pangulo. Gusto pa nilang suhulan at mawalan ng kredibilidad ang Kinatawang ito. Nakakahiya sila!

Kaya Mr./Madam Speaker, kailangang malaman ng kapulungang ito ang katotohanan sa likod ng isinampang impeachment complaint ni Atty. Pulido at kung ano talaga ang kaugnayan dito ng panunuhol ng aminadong operaytor ng Malacañang na si Mr. Francis Ver, ang deputy secretary-general ng KAMPI political party, na siyang partido ni Pangulong Arroyo.

Ito lamang po Mr./Madam Speaker, maraming salamat at magandang umaga sa inyong lahat!

{I]pinakita po natin sa buong sambayanan kung paano natin nilalabag ang ating sariling patakaran para lang tumugon sa pansariling interes.

Mr. Speaker, ito po ay isang nakakalungkot at nakakahiyang araw para sa malaking kapulungang ito. Para sa akin, ang tamang dapat gawin ay tutulan ang mosyon ng Deputy Majority Floor Leader.

Si Danifel M. Campilan, katrabaho, Kapuso, kasama.

Kahit di kami laging nagkakausap sa opisina, dati’y kinukulit-kulit ko si Dan–pati ang iba pang mga reporter–na magpasa na ng kanyang profile para sa website ng aming kumpanya. Hinikayat ko rin siyang sumagot sa mga mensahe ng kanyang mga tagahanga sa Kapuso forums, na masigla naman niyang ginawa.

Isang linggo pa lamang ang nakalilipas ay kausap ko siya at ang isa pa naming katrabaho. Iyon ang mga oras na relaxed na ang karamihan sa amin matapos ang isang araw ng pangangalap at paghahatid ng balita–yung panahong patapos na ang aming evening newscast. Ang paksa ng maikling umpukan namin ni Dan: ang katigasan ng ulo ng aming mga buhok na mahirap mapasunod. “Mas malala” raw ‘yung sa akin, ‘ika niya.

Sinong mag-aakalang ilang araw matapos ang usapang iyong tungkol sa munting kababawan ng buhay ay biglang mamamaalam si Dan, na isang mapagkalingang anak at kapatid at masayang kaibigan para sa kanyang mga mahal sa buhay?

Minsang pinag-uusapan namin ni Mhay ang mga kasamahan naming reporter, sabi ko’y isa si Dan sa mga gugustuhin kong makitang magtagumpay. Tulad ko, laking bukid din si Dan. Lagi kong sinasabi na kung di ako nakapasa sa entrance exam sa Unibersidad, siguro’y naggagamas ako ng damo o kaya’y nagpapakain ng kalabaw sa maliit na lupa ng lolo at lola ko. Samantala, ang sagot ni Dan sa tanong na kung wala sa media, ano kaya ang magiging career niya:

“Siguro nasa field ako ng information technology kasi yun ang kurso ko. Siguro din magsasaka ako kasi yun ang pangarap ko noon para tulungan ang aking mga lolo’t lola sa pagtatanim ng mais sa probinsya. hahaha. Ang babaw lang ng mga pangarap ko. Kahit ngayon I still want to become a farmer pero siguro pag nag-retire na kasi kailangan ko kumita. hehehe,” ang isinulat ni Dan.

Si Dan ang sumusuporta sa kanyang mga magulang at nagpapaaral sa kanyang limang mga kapatid. Nakapagpundar na nga siya ng isang munting tindahan para sa kanyang nanay at tatay. Tungkol sa pagiging breadwinner niya, sabi ni Dan: “Masaya naman at isang fulfillment sa buhay kasi nakikita mo mga kapatid mo na nakapagtapos sa pag-aaral.”

Kinailangan nga ni Dan na kumita para sa kanyang pamilya. Ngunit batid nating lahat na sa kabila ng kadalasa’y glamorosong estadong ikinakabit sa pagiging mamamahayag, hindi ito ang pinakamabisang paraan para kumita nang malaki, lalo na sa para sa mga bata at nagsisimula pa lamang na tulad ni Dan.

Naniniwala akong hindi binitiwan ni Dan ang simulaing makapaglingkod na nasimulan niya bilang aktibista at mamamahayag pangkampus sa Cebu Institute of Technology, kung saan siya naging DOST scholar. Sa kanyang mga ulat, binigyang-tinig ni Dan ang mga pangkaraniwang tao gaya ni Juliet Chavez. Wika nga ng isang kasapi ng Kapuso Forum sa kanyang mensahe kay Dan, ” Thank you for the sacrifices that you made just to tell the rest of the Filipino people what is actually happening around us and putting your life on the line to do public service. I believe that you wouldn’t be a reporter if you didn’t have love to our country and its people.”

“We will surely miss Dan Campilan. His untimely death is a great loss for the broadcast industry as well as the people’s movement he belonged to and covered with great interest,” wika naman ng Bagong Alyansang Makabayan.

Sang-ayon ako sa sinabi ni Ma’am Jessica Soho: sa kanyang paglisan, isang mabuting halimbawa ang iniwan ni Dan: pagsisikap sa kabila ng kahirapan, pagtataguyod sa pamilya, at paglilingkod sa bayan.

=====

Reporter with a heart (and the discoverer of an unlikely teargas antidote) by Howie Severino

Para kay Danifel by Myla Torres

Tribute to Dan Campilan, Journalist and Activist by Renato Reyes, Bayan

Youth, students express deepest grief on death of GMA reporter Dan Campilan

ANG ATENEO SA KASAYSAYAN KO BILANG GURO NG PANITIKAN
Tugon sa Parangal, 22 Setyembre 2006
Escaler Hall, Ateneo de Manila University

Nang hingan ako ng talaan ng mga taong gusto kong maging panauhin sa okasyong ito, napukaw ang mga alaala ng sampung taong inilagi ko sa unibersidad na ito. Unang nagbangon sa gunita ang mga mukha ng mga estudyante at kapwa guro. Mga lugar sa kampus at mga pangyayari. At mga damdamin at diwang dinanas ko sa pakikipagkapwa sa mga gurong kapanahon ko, at sa pag-ugnay sa mga estudyante at sa mga tradisyon ng unibersidad. Kasabay ng mga alaala dumagsa ang mga yugto sa buhay ko nang ako’y nagsisimula pa lamang magturo at magpakilala bilang propesyonal sa labas ng unibersidad.

Apat na mukha ng estudyante ang bibigyan ko ng pangalan. Una, si Ferdinand Arceo na, sa pananalita ng mga aktibista, siyang “dumikit” sa akin upang maipaloob ako sa kilusang makabayan nang nagsisimula pa lamang pasukin ng mga radikal ang unibersidad. Dito ay katuwang niya si Perfecto “Boy” Martin, isa kong estudyanteng aktibista rin, na hanggang sa kasalukuyan, ay kasama pa rin at kaibigan. Pagkaraan ng Martial Law, nagpamilya si Boy at napunta sa desktop publishing. Si Ferdie ay umanib sa NPA at nang kabababa pa lamang ng Martial Law ay nasawi sa isang engkwentro. Ang laki ng panghihinayang ko sa naputol na ugnay niya sa aking buhay ay hindi na mabubura ng mga taon.

Sa pagsubaybay ko sa naging kapalaran ng mga estudyanteng nakilala ko sa Ateneo, malaki ang natutuhan ko sa naging pagbabago sa politika ni Edgar Jopson. Dahil iba ang kanyang pananaw pampolitika sa aking natutuhan sa kilusang pambansa demokrasya, hindi ko siya gaanong kinilala sa panahong kapwa kami nasa kampus. Nang muli kami magtagpo sa panahon ng Martial Law, malinaw ang leksiyong itinuro ng buhay niya sa akin bilang guro–humanga ako sa kanyang integridad at masugid na paglilingkod sa sambayanan. Tinanggap ni Edjop ang radikal na tugon sa diktadura at nagbuwis siya ng buhay sa pakikibakang andergrawn.

Ang ikapat na estudyanteng ang pangalan ay humihinging alalahanin ay si Emmanuel Lacaba. Naging research assistant ko siya sa isang proyekto sa panitikan, pero halos hindi kami nagkikita dahil madalas ay nasa bundok siya noon ng Banahaw. Dumating siya sa Ateneo mula sa pagiging American Field Scholar na tila Amerikanisadong teenager na tumutula ng mga akdang Ingles na mahirap unawain. Ipinagpalagay ko na ang panahong inilagi niya sa Amerika ay nakapag-iwan sa kanyang kamalayan ng permanenteng tatak ng hippie culture. Subalit nagpamalas siya ng pambihirang kakayahang tuklasin ang kanyang pagka-Filipino. Sumangkot siya sa pakikibaka ng mga manggagawa hanggang umakyat siya sa mga kabundukang ng Davao bilang isang Pulang Mandirigma. Doon sa wikang Ingles pa rin tumutula subalit karanasan na ng makabayang gerilya ang pinapaksa.

Hindi ko bibigyan ng pangalan ang ikalimang estudyante. Siya ang aktibistang Atenista na sumalo sa akin nang mapasok ako sa Youth Rehabilitation Center (YRC) bilang bilanggong pulitikal noong 1974. Nauna na siyang naging bilanggong politikal kaya’t sanay na siya sa kultura ng bilangguan, at siya ang kumupkop sa akin sa mga unang araw ng aking pagkakulong. Kinilala ko ang kanyang talino at tapang kaya’t nang siya ay pumailalim sa anino ni Presidente Macapagal-Arroyo ay nakaramdam ako ng magkahalong pagkabigo, pagkamuhi at panghihinayang.

Sa naging pag-unlad ng aking diwa sa panahong nagturo ako sa Ateneo ay kailangan kong isangkot ang bisa ng pakikipagpalitan ng mga kuro-kuro sa mga kapwa propesor na naging katrabaho ko sa mga komiteng kinabilangan ko. Si Doreen Fernandez ang unang-una sa mga
dapat kong gunitain at pasalamatan. Estudyante ko siya sa Graduate School ng Ateneo, isang iskolar na masikap sa pananaliksik at kritikong mapagkumbaba subalit matalisik humango ng kabatiran. Alam kong kanya ang naging pananalita ng mga citation na nagtampok sa mga
kapurihan ng dating guro niya nang ang inyong lingkod ay parangalan ng Ramon Magsaysay Foundation at nang ako ay gawaran ng Ateneo ng parangal Tanglaw ng Lahi.

Nang hindi ako makabalik sa Ateneo bilang Full Professor matapos ang aking pagkakulong, dalawang propesor ang nanguna sa nabigong pagkilos upang mabago ang desisyon ng administrasyon ni President Jose Cruz, S.J. Sila sina Dr. Vicente Valdepenas Jr. at Dr. Mary Racelis, na pinasasasalamatan ko ngayon at hinahagnaan sa matapat nilang paninindigan para sa academic freedom.

Dalawang administrador na Heswita naman ang nasasa aking gunita bilang mga pinunong akademiko na nakapag-iwan ng tatak sa aking propesyon. Si Fr. Nicholas Kunkel, S.J., ang dekanong tumanggap sa akin bilang instruktor noong 1960. Isa siyang dayuhan na may tapat na paggalang sa talino ng Filipino at pagkilala sa mga adhikaing makabayan ng mga gurong nasa ilalim ng kanyang administrasyon. Siya, sa palagay ko, ang taghasik ng mga unang progresibong binhi na nagbukas sa Ateneo sa mga pagbabagong dala ng Dekada 60. Hindi masalitang tao si Fr. John F. Doherty, S.J. subalit kanyang gabay ang nagturo sa akin ng interdisiplinaryong lapit sa pagbasa sa panitikang Filipino, na pagkalabas ko sa Ateneo ay siyang landas na tutuntunin ko bilang kritiko at iskolar. Una muna, inimbitahan niya akong magsuri sa mga akdang Filipino para magteorya tungkol sa pagkataong Filipino para sa isang komperensya ng mga social science professors. At noong 1970, bilang Academic Vice President, siya ang nagpanukala ng isang Department of Philippine Studies, na siyang tugon ng Ateneo sa kahingian ng mga estudyante para sa Filipinisasyon. Ako ang kanyang pinaglatag ng bisyon at ginawang tagapangulo ng bagong sangay ng akademikong istruktura ng unibersidad. Hindi nagtagal ang buhay ng departamento dahil binuwag ito sa mga unang taon ng Martial Law nang ako ay nasa andergrawn. Kung lingunin ko ngayon ang departamentong pinahawakan sa akin ni Fr. Doherty, iginuhit nito ang tatakbuhin ng aking karera bilang propesor ng Philippine Studies.

Sa mga personaheng nagkaroon ng permanenteng luklukan sa aking gunita at kalooban, si Rolando S. Tinio ang pangunahin. Siya ang nagdala sa akin kay Fr. Kunkel at kanya ang rekomendasyong nagpasok sa akin sa kaguruan ng unibersidad. Kanya ang talim ng isipan na humawan ng landas para sa patutunguhan ng aking pagiging guro ng panitikan. Kanya rin ang ningning ng imahinasyon na umakit sa aking pasukin ang daigdig ng teatro. At kanya rin ang lalim ng hilig sa musika na gumabay sa akin upang malulong at lubos-lubusang magmahal sa opera at teatrong musikal. At di kasi, kanya rin ang galing sa paghawak ng Ingles at Tagalog bilang makata na nagtayo ng pamantayan para sa aking sariling paglikha. Habang siya ay nakaburol, inihalintulad ko si Rolando sa kaningningang kinailangan kong takasan upang mahanap ko ang sarili kong liwanag.

Tunay na mapalad ako na sa Ateneo nagsimula ang aking kasaysayan bilang guro ng panitikan. Ang mga itinuro kong batayang kurso sa tula, kwento, dula, sanaysay at retorika ay matibay na
pundasyon na nagbigay sa akin ng tiwala sa sarili upang magpakadalubhasa sa panitikan at magsalita nang walang pagkasilong bilang manunulat at propesor. Ang Summer Institute of Philippine Literature noong 1965 ay okasyon na nagbigay sa akin ng pagkakataong magsaliksik at maglatag ng mga panimulang kuro-kuro tungkol sa panitikan ng Filipinas.

Limang panayam na binigkas ko sa nasabing summer institute ang nalathala sa librong Brown Heritage, Essays on Philippine Cultural Tradition and Literature (Ateneo de Manila University Press, 1966), at ang mga iyon ang naging susi sa pagpasok ko sa scholarly publishing. Taong 1967 nang tanggapin ng Indiana University ang aking disertasyong doktoral tungkol sa kasaysayan ng panulaang Tagalog, at noon ding taong iyon inilathala ng Philippine Studies ng Ateneo de Manila, ang sentral na kabanata ng disertasyon, na lumabas sa ilalim ng pamagat na “Florante at Laura and the Formalization of Tradition in Tagalog Poetry.” Nalathala bilang
aklat ang buong disertasyon noong 1986 bilang Tagalog Poetry, 1570-1898, Tradition and Influences in Its Development, na inilimbag na Ateneo de Manila University Press.

Naging mabunga ang panahong inilagi ko sa Ateneo de Manila, at iyan ay dahilan kung bakit nagtumibay ang buhol ng ugnay ko sa unibersidad na ito. Bilang pagsasara sa yugto ng aking
pagkatiwalag sa Ateneo noong 1975, mahalagang banggitin na isang institusyon mismo ng tradisyong relihiyoso ng mga Heswita ang pinag-ugatan ng aktibismong nagbunsod sa akin na maging “suwail.”

Panahon ng malaganap na popularidad ng “cursillo” nang ako’y mapasok sa “Days with the Lord”. Sa mga okasyon na sumali ako sa mga sesyon ng DWL, naging malapit ako sa mga estudyanteng naglilingkod bilang staff at sa mga partisipante sa mga aktibidad ng retreat. Bilang isang gurong nasa staff, tumiim sa kalooban ko ang bisa ng pakikiisa sa mga kabataang naghahanap ng kahulugan sa kanilang pakikipagkapwa. Subalit sumapit ang aking pagsangkot sa DWL sa yugto na namalayan ko na ang pinaglilingkuran namin bilang staff ay mga kabataang ang problema kadalasan ay lantay na personal, gayong ang nakararami sa lipunan ay mga Filipino na ang pinuproblema ay ang kabuhayan at ang pagkakait ng uring naghahari sa lipunan ng paglingap sa mga dukha at pingsasamantalahan. Noon ako nagsimulang dumako sa panig ng nakararaming Filipino at makibahagi sa kanilang pagpupunyaging mabago ang kanilang panlipunang kalagayan. Sa madaling sabi, bisa pa rin ng pagiging Atenista ang naghatid sa akin
sa kilusang pambansa demokrasya.

Kaya, paano ko kaya mapasasalamatan ang dakilang institusyong ito na tumanglaw sa aking kasaysayan hindi lamang bilang guro kundi bilang mamamayang Filipino na rin? Salamat, Ateneo de Manila, maraming salamat!

Bienvenido Lumbera
Setyembre 22, 2006