Michael Jackson (Wikipedia)

Dahil di masyadong marami ang alam ko sa music lalo na pag foreign music (halos Eraserheads, Gary Granada at Beatles lang ang mga alam na alam ko , at kahit pa sikat na sikat si Michael Jackson, ang naisip ko lang ay “You’ve Got a Friend.” Senti yung kantang yun, eh. Para sa mga totoong magkakaibigan. Kaso, hindi pala original na kanya yun.

Noong nasa Singapore ako, ang paulit-ulit kong pinakinggan ay yung “Give Thanks to Allah.” Kahit himno ito ng ibang pananampalataya, nagustuhan ko ang music at yung English part ng lyrics. Kaya lang, mukhang hindi naman kay Michael Jackson yung kanta.

Kagabi, nakita ko sa Facebook ni Carlo Lorenzo ang ilang berso. Akala ko tula ng GMA-7 reporter para sa King of Pop. Yun Pala, ang “Gone Too Soon” ay kanta ni Michael Jackson.

Kanina, isa sa mga pinakikinggan ng mga kasama ko ay yung “Man in the Mirror,” na di pamilyar sa akin. Nung makausap ko sa YM si Myla, nabanggit niya yung “You are Not Alone.” Oo nga, alam ko yun, sabi ko.

Nitong gabi, mas marami na kaming napakinggang kanta kabilang ang ilang alam ko — nakalimutan lang siguro — gaya ng “I’ll Be There,” “She’s Out of My Life,” “Heal the World,” at “One Day in Your Life.”

At naisip ko, mukhang yung “Heal The World” ang pinakagusto kong kanta ni Michael Jackson.

Kayo, may paborito ba kayong kanta niya?

Kaya naman ipinangako kong di namin palalagpasin ang part two ng concert. Noong Marso 7, kabilang kami ni Myla sa sandaang libong E-heads fans na naki-jamming sa Mall of Asia concert grounds sa sinasabing huling concert ng pinakamalaking banda sa kasaysayan ng Pilipinas. Dahil medyo may kamahalan ang para sa mga VIP, nagkasya na lang kami sa silver tickets.

Sa jeep papuntang MOA, napansin kong halos lahat yata kaming nakasakay ay papunta sa concert. Nag-Binalot muna kami bago namin hinanap ang venue, at isang oras at kalahati bago ang magsimula, naroon na kami. Mainit at nakatayo ang mga tao, pero okay lang. Excited ang lahat. Halatang inip na ang mga tao. Nang mag-fireworks, akala ko’y bahagi yun ng programa. Pero hindi pala.

Mayamaya pa, pagkatapos ng mga patalastas ng MTV DJs tungkol sa MTV at Smart, ipinalabas sa higanteng monitors ang isang maikling docu tungkol sa Eraserheads. Napataas pa nga ang kamay ko nang ipakita ang Unibersidad ng Pilipinas, at naghiyawan din ang malamang ay mga taga-UP din sa crowd.

“Magasin” ang una nilang kinanta, na sinundan ng iba pang mga sikat nilang awitin kabilang ang “Huwag Mo Nang Itanong”, “Alkohol”, at “Torpedo”. Napansin ko lang na mas alam ko talaga yung mga Tagalog na kanta ng E-heads.

Halos lahat ata ng mga naroon, sumabay sa pagkanta. Yung mga katabi namin, anlalakas pa ng boses. Sa maniwala kayo’t sa hindi, pati ako nakikanta rin nung bandang huli. Okay lang, wala namang makakarinig.

Sa pagitan ng sets, siguradong di lang nagbibiro ang mga tao, pati na ako, kapag sinasabi naming sana’y walang mangyayaring announcement. Sa awa ng Diyos, wala naman. Nairaos nang maluwalti — at sobrang asteeg — ang ikalawang Eraserheads reunion concert.

Gusto ko yung ikalawang set. Yung nakaupo sila — parang yung nung Agosto 30 raw, ani Karla R., na dumalo sa dalawang reunion concerts at kumuha ng magagandang larawan. Ang galing nung pagkakaayos ng stage, pati ang ilaw at ang kulay ng suot ni Ely. Senti rin ang set na ito, na kinapalooban ng mga kantang gaya ng “Julie Tearjerky”, “Tikman”, “Wishing Wells”, at “Pare Ko”. Pinakagusto ko yung pagkanta ni Ely ng “Kailan”:

Sabi nga ni Pam Pastor ng Inquirer, napaka-intimate ng dating ng bahaging ito. Sang-ayon ako roon. Aliw nga nang humirit si Ely na kung may requests daw, ibigay lang sa waiter. Sabagay, sa buong concert, habang tumatagal, nabuo yung feeling na close kaming lahat: kami at ang banda, at kami at ang iba pang mga manonood.

Dapat yata, hanggang dalawang set lang ang concert. Pero syempre, di puwedeng ganoon lang. Kaya naman bumalik sa entablado ang Eraserheads. At sa wakas, kinanta nila ang hinihintay ko: “Minsan”, na sumundo sa alaala ng unang taon ko sa UP. Bago magtapos, nagpugay sila, kasabay at kasama ang sandaaang libo, sa makabayang hari ng Pinoy Rap, si Francis Magalona. Sinundan ito ng akala namin ay siya nang Huling El Bimbo sa gabing ito.

Pero siguradong alam nina Ely Buendia, Raimund Marasigan, Buddy Zabala, at Marcus Adoro na sobrang na-miss sila ng mga tao. At marahil, na-miss din nila tayo. Kaya naman nang nagsisilabasan na ang mga tao, nagulat ang lahat nang biglang may magsalita sa mic — bitin pa raw sila. At natuloy ang “Ligaya” sa gabing sana’y di na nagwakas, kahit pa mag-”Sembreak” na sina Toyang.

Nang kantahin nila yung “Walang Nagbago”, sa may bandang simula ng concert, humirit ako sa Twitter ng “Walang nagbago. Sana nga.” Pero sa “Julie Tearjerky”, sabi naman nila’y “Nothing stays the same…” Sabagay, tayo pa rin naman yung dating tayo, pero di na gaya nang dati.

Sobrang masaya yung concert. Sa tunog ng musika ng Eraserheads, nakapag-senti tayo nang hindi sinasakal ng mga alaala. Sumilip tayo sa kahapon, ngunit gising sa mga realidad ng kasalukuyan.

Kaya nga pagkatapos ng concert, pagkatapos magtiyaga nang ilang minuto sa pila sa tindahan ng souvenir items, nagpasya kaming umalis na lang nang sa dami ng tao’y di na kami maasikaso ng nagbebenta. Nagpadala na lang kami sa agos ng mga tao palabas, at in-enjoy ang late dinner bago kami kontentong umuwi.

Hindi lamang sa wika may identity crisis ang ating lipunan. Pati sa mga disenyong inilalagay sa mga damit, sa palagay ko’y may problema rin. Halos wala kang makikitang disenyong taal na Pilipino sa mga damit na ibinebenta ng mga lokal na brands natin.

Pati ang Bench at Penshoppe na mga nangungunang Pinoy na tatak ng damit, tila nagpipilit maging mukhang dayuhan.

Pero iba na ngayon. Kahit saan ka pumunta, may mga makakasalubong kang may suot na damit na ipinangangalandakan ang ating pagka-Pilipino.

Para bang bigla na lang, it’s cool to wear Pinoy. Hala, napapa-Taglish tuloy ako.

Nitong nakalipas na ilang taon ko pa ito napansin: Ang Artwork, may mga Bonifacio at Rizal shirts. Sa Greenhills, mayroong Jewels ba yun? Pinirata ng marami ang limited edition na Adidas track jacket na may disenyo ng watawat matapos itong ipagbawal dahil sa isang batas na tingin ko’y dapat nang baguhin.

Pero last year, naging todo-todo talaga. Naging matunog at na-feature pa sa Time ang Team Manila. Lalong napansin ang Kultura. Mabentang-mabenta ang Collezione Pilipinas collection.

Pati ang Bench at Penshoppe, nakisali na rin sa “I Am Ninoy” (sabagay, Bench model nga pala si Kris Aquino).

Siyempre, tuwang-tuwa ako.

Pero palaisipan din sa akin kung saan nagmula ang ganitong biglang pagsulpot ng pagkamakabayan sa pananamit. Dahil ba sa naging sobrang instant hit ang Adidas jacket? Dahil ba sa pamamayagpag nina Manny Pacquiao, Charice Pempengco, at Arnel Pineda sa international scene?

Hanggang noong nasa Singapore ako, pinag-iisipan ko yan lalo na’t may pailan-ilan akong nakakasalubong na mga kababayang nakasuot-Pinoy. Isang araw, habang nagtatrabaho, napadpad ako sa website ng FrancisM Clothing Co, na ang logo ay may tatlong bituin at araw mula sa ating watawat.

Taong 2005 pa lang pala matapos makasama sa raket ang isang foreign clothing company, ay nabuo na nina Kiko ang konsepto ng isang brand ng damit at ang kumpanyang ang magiging misyon ay “to instill pride in our race and to Filipinize every corner of the globe”.

Kung gayon, sina Francis Magalona pala ang nagpauso — o kung hindi man, kabilang sa mga nagpasimuno — ng cool na cool na fashion na ito.

Pagbalik ko sa Pilipinas, isang lunch break ay sinadya ko ang branch ng X-Print sa Market! Market! Gusto ko na rin kasing magkaroon ng 3 Stars & a Sun shirt gaya ng kapwa blogger na si Jonas Diego. Pero pagdating ko roon, out of stock na raw sila. Ganoon din daw sa Trinoma branch nila. Bubuwelo muna kako ako.

Hanggang sa daglian tayong iniwan ni Francis M. At kung paanong napakarami ang naghintay para masulyapan siya sa huling sandali, sobrang humaba rin ang pila sa branches ng kanyang 3 Stars & a Sun.

Wala pa rin akong 3 Stars & a Sun shirt. Sabi ng isang nag-comment sa FMCC site may purple and yellow raw ng classic 3 Stars & a Sun shirt na gusto ko. Isa sa mga darating na weekend, pupunta kami ni M sa Broadway at makikipila.

Habang isinusulat ito, sigurado akong may kahit isang designer — taga-FMCC man, o Bench, o Penshoppe, o baka nga taga-RRJ — na nagpupuyat para maperpekto ang isa na namang disenyong Pinoy para sa mga ibebenta nilang damit.

Hindi na ako nagrereklamo.

Ayon sa mga balita sa text, sa Twitter at Plurk, at sa GMANews.tv, isinugod daw sa ospital si Ely Buendia matapos ang unang bahagi ng Eraserheads reunion concert sa Fort Bonifacio, Taguig.

“We regret to inform you that we have to cut the concert short. My brother had to be rushed to hospital because of emotional and physical stress he is experiencing,” ang pahayag ng kapatid ni Ely na si Lali sa mga pumunta sa concert, ayon sa report ng GMANews.tv.

Ayon sa ulat ng Philippine Entertainment Portal, sa Makati Medical Center dinala si Ely.

Noong Huwebes, pumanaw ang ina ni Ely na si Gng. Lisette Buendia o Lola Titing sa mga kaibigan ni Ely.

Noong Enero 2007, na-ospital din si Ely matapos atakin sa puso habang tumutugtog siya kasama ang kanyang bandang Pupil sa Laguna.

May report din sa Inquirer blogs tungkol dito.

Sana kaagad umayos ang kalagayan ni Ely.

Nga pala, hindi ako nakapanood ng concert.

Ngunit paano kung hindi? At paano kung may mauto? Wala naman siguro. Sana naman ay wala.

Ilang buwan na ang nakalilipas, nagsulat ako sa Pinoy Gazette ng dalawang article na may tips para makaiwas sa online scam:

• Mag-ingat sa online scam
• Mag-ingat sa online scam 2

Kanina naman, may report sa 24 Oras ng GMA-7 tungkol din dito. Panoorin ang ulat ni Jiggy Manicad:

Ayon ito sa isang e-mail ng Eraserheads drummer na si Raymund Marasigan sa isang e-group at ini-repost ng PhilMusic.com.

At hindi na kumpanya ng yosi ang producer nito. Mabuti naman kung ganoon. Sana di na kumpanyang nagbebenta ng bisyo.

Narito ang e-mail:

From: raymund marasigan
date: Sun, Aug 24, 2008 at 8:37 PM
subject: [subsandwich] eraserheads aug 30 08 confirmed

dear everybody

after much ado. the eraserheads concert is most definitely pushing through.

philip morris and its brands have pulled out from the concert. but another company is taking over the production. the turn over started yesterday and they have already started work on the site in the fort. so you can check.

there are good news and bad news.

unfortunately it’s no longer free. all the long winded registration procedures in the red nation site is now void.

the good news is that the age limit is now 12 years old (for safety reasons) and tickets will be sold so you don’t have to wait for confirmation and what not.

the official announcement and ticketing details will come out in major newspapers and on the radio on tuesday.

these are the only details i know for now so no need to email me. i’m just the drummer.

btw. i just got home from the last rehearsal. the band is cooking. we will see you all on the 30th.

Kita-kits kapag nagkaroon kami ng pambili ng tiket.

Siya ay isang educator, composer, performing artist, administrator and cultural entrepreneur, ayon sa National Commission for Culture and the Arts.

Narito ang ilang bagay tungkol sa kanya noong siya ay bata pa, mula pa rin sa NCCA:

Name: Lucresia Roses Kasilag

Nickname: King

Childhood Hobbies: playing with dolls, reading books, playing

School:
Paco Elementary Intermediate course
Philippine Womens University -high school
Philippine Womens University St. Scholastica (music) violin

What were you like as a child?:
musical–as a child, I started solfeggio lessons with my mother.

Tingnan din ang profile niya sa Online Registry of Filipino Musical Artists.

***

While the Philippines is mourning the death of a national artist, the United States is celebrating its victory in China:

“I don’t know what to feel right now. It’s so emotional. All I want to do is go see my mom.” — Michael Phelps, after winning his eight gold medal in the 2008 Olympics. (LA Times report)

In a New York Times report, he was quoted as saying “If you dream as big as you can dream… anything is possible.” Amen to that.

Pero ang video na ito sa YouTube na ibinahagi ni ka-Tinig na Vlad ay bagung-bago, at ginawa in time for President Arroyo’s state of the nation address sa Lunes:

Narito ang lyrics ng kanta:

Pangarap ko, sa palasyo ‘ka’y lumayo.
Ang tangi kong hiling ay ang paglayas mo
dahil ang wangis mo’y nakangising demonyo.
Kaban nitong bayan, lagi mong kinakamkam, di ba?

Matagal nang lipas ang iyong araw!
Pamumuno mo’y di maaasahan!
Bayan ko’y lugmok na sa ulan,
bayan ko’y lugmok na sa ulan!

Boses ng masa’y babaunin,
tagumpay ay mapapasaamin!
Di mo na kami maiisahan,
di mo na kami maiisahan!

Di na, di na, hnde, h’nde h’nde,
hindi na maiisahan! (3x)

Di na, di na, h’nde, h’nde, h’nde, h’nde

Sweldong katiting, bigas pa lang ay bitin;
presyo ng langis, pamasahe ko ang buwis.
Pilipinong hinihilo mo’y kabisado na ang kilos mo.
Maliwanag na’ng lahat, di kami pabibitag, di na!

Matagal nang lipas ang iyong araw!
Pamumuno mo’y di maaasahan!
Bayan ko’y lugmok na sa ulan,
bayan ko’y lugmok na sa ulan!

Boses ng masa’y babaunin,
tagumpay ay mapapasaamin!
Di mo na kami maiisahan,
di mo na kami maiisahan!

Di na, di na, hnde, h’nde h’nde,
hindi na maiisahan! (3x)

Di na, di na, h’nde, h’nde, h’nde, h’nde.

Gaya ng maraming kabataan ng dekada 90, naging bahagi ng aking mga karanasan ang mga awitin ng Eraserheads. Minsan ko nang naisulat na “ang mga awitin ng banda ay parang soundtrack ng aking buhay, lalo ng ng aking college life: ‘Minsan’, ‘Sembreak’, ‘Pare Ko’, ‘Yoko’, ‘Overdrive’, ‘Harana’, ‘Para sa Masa’, ‘Tuwing Umuulan at Kapiling Ka’, at marami pang iba.”

Kapag naririnig ko ang kanilang mga kanta, sinusundo ng himig at tinig ng E-heads ang mga alaala ng aking buhay sa Unibersidad ng Pilipinas: ang Kalayaan Residence Hall at mga nakabarkada ko rito, ang mga bakasyon, ang nangagkawala nang college friends; ang masaya ngunit puno ng pakikibaka, makulit at magulong mga kuwentong Peyups; ang mga gunita ng ‘good old days’.

Kaya naman ngayong ipinagdiriwang ang sentenaryo ng UP, isa ako sa mga naghahangad na makitang muling tumugtog nang magkakasama sina Ely Buendia, Raimund Marasigan, Buddy Zabala at Marcus Adoro, na pawang mga taga-UP rin.

Nang mag-post ako sa UPAlumni.net ng download link para sa UP centennial song, ang “UP, Ang Galing Mo!”, sabi ko’y “Naisip ko lang, kung buo pa kaya Eraserheads, sila kaya ang gagawa ng ganito?”

Bago ko pa maisip iyon, noong Disyembre ay nag-post sa Peyups.com ang cyberfriend kong si Erwin Rafael ng ganito:

Pero nung mabalitaan ko na magkakaroon ng UP Centennial concert, napahiling ako na sana, kahit sa nag-iisang gabi lang na iyon, ay magsama-sama muli at tumugtog ang Eraserheads. Maraming bandang nanggaling sa UP, pero ang Eraserheads lang ang banda na automatic na ineequate agad sa pamantasan natin. Naalala ko pa dati na tuwing may nagtatanong sa akin kung saan ako nag-aaral at ang sinasagot ko ay “UP”, halos sigurado na itatanong sa aking susunod ay “E di napapanood mo ang Eraserheads?”

“Kulang kung wala sila,” ayon naman kay Prof. Teodore Te sa kanyang blog:

The centennial tag line is “UP, ang galing mo!” Very apt indeed for the boys who simply wanted to play and sing their own songs, reflective of countless generations of iskolar ng bayan who simply forged ahead, fueled by their dreams of making a difference for their country and their people and, in the process, making an impact, influencing lives, thought and action by simply being who they were trained to be: UP graduates.

Lumipas na ang mismong araw ng senternaryo at naganap ang centennial concent — sa Cultural Center of the Philippines, at di sa UP Diliman campus gaya ng inakala ko — pero walang nangyaring Eraserheads reunion.

Ngunit nitong mga nakalipas na linggo, di pa rin namatay-matay ang isyu ng muling pagsasama-sama ng Eraserheads. Yun pala, may magaganap talagang Eraserheads reunion sa Agosto. Tatalakayin ko ito sa susunod na post.

Manonood ba kayo?

Larawan mula sa the e-site