Magandang sumali sa gawaing ito upang makatulong tayo sa pagbubuo ng kolektibong kasaysayan ng EDSA 1 mula sa pananaw ng mga di-sikat na taong sumama sa pagbawi ng ating kalayaan mula sa diktaturyang Marcos.

Ang lagi kasi nating nababasang mga tala ng EDSA 1 ay galing sa mga kilalang historyador, pulitiko, peryodista, at iba pang mga personalidad. Ngayon — salamat sa Internet at blogging — maaari na nating isalaysay ang mga pangyayari noon mula sa alaala at perspektiba ng mga taong malalapit sa atin.

Kaya lapitan at kapanayamin na sina Nanay at Tatay, Lolo at Lola, Ate at Kuya, o iba pang kapamilya at nakatatandang kaibigan, at i-blog (pwede ring i-vlog) ang kanilang mga kuwentong People Power 1! Isama na rin kung may mga litrato at memorabilia ng unang EDSA.

Narito ang buong teksto ng Blog Action Day invitation mula sa Kabataan Partylist:

Twenty four years ago, our people toppled a tyrant. On February 25, 2010 let us re-tell their stories.

On Thursday, we are enjoining all young Filipinos to blog about the stories of the real heroes of EDSA: our parents, grandparents, ates and kuyas, titos and titas, ninong and ninangs.

We may have been too young then or were not even born yet, but we can ask them to recount their tales of real-life heroism to us. What prompted them to join the uprising? What were their thoughts and feelings? What did they wear, eat, chant? How did it feel to be able to be surrounded by overwhelming unity and patriotism among millions of other heroes marching in the streets on those three historic days.

Since EDSA was mainly about the people’s resistance to martial law, you can ask them their experience during the martial law era, how they fought, even before the culmination of the people’s mass movement that was the EDSA People Power Uprising. You may also post old photos, artworks and/or anti-martial law memorabilia.

Link your blog entries to this post and grab the button below by copying the link to mark your participation. We will start posting links of entries in our website at exactly 12:00 noon on February 25.

On February 25, let us give proper honor and citation to the millions of Filipinos who made EDSA People Power possible.

<a href=”http://s55.photobucket.com/albums/g158/adarna/?action=view&current=BADfeb25buttoncopy-1.jpg” target=”_blank”><img src=”http://i55.photobucket.com/albums/g158/adarna/BADfeb25buttoncopy-1.jpg” border=”0″ alt=”Photobucket”></a>

Laban! Joey Alarilla, Ederic Eder, Thea Alberto, Janie Octia, at Pia Garcia. (Photo by Izah Morales)

Bilang pakikiisa sa pagsisimula ng paggunita sa ika-24 na anibersaryo ng EDSA People Power Revolt, nagsuot kami ng ilang mga kasamahan ko ng damit na kulay dilaw kanina.

Bukod sa pagpapatugtog ng “Handog ng Pilipino sa Mundo,” “Bayan Ko,” at iba pang mga awit na sumusundo sa mga alaala ng pag-aalsa, nagpakuha rin kami ng larawan habang naka-Laban sign.

Sa Twitter, sinimulan na rin naming gamitin ang hashtag na #YellowEDSA upang tipunin ang tweets tungkol sa Yellow Revolution of 1986.

Mahalagang alalahanin ang diwa at pagnilay-nilayan ang papel EDSA 1 sa ating kasaysayan, lalo na sa gitna ng mga balita ngayon, gaya ng paghingi ng emergency powers para kay Gloria Arroyo (diyan nagsisimula yun!), pahayag ng anak ng diktador isang “kabiguan” ang EDSA, ang umano’y tila pag-angkin at paggamit ni Noynoy Aquino at ng Liberal Party sa People Power, at pagiging bukas ng ilang presidential candidates sa paglilibing sa diktador sa libingan ng mga bayani.

Eto naman ang mensahe ni G. Illac Diaz, na nagpasimula ng proyekto:

Climate change is real. Addressing climate change requires a mix of mitigation and adaptation. This requires more mitigation for industrialized countries and more adaptation for developing countries. This can be translated into one simple scenario : While the industrialized world continues to send up tonnes of carbon into the atmosphere, whether or not we blur the amounts through carbon credits, hopes are fading for those who will be receiving the sharp end of the Damocles sword; the developing world. The urgency is to realize that this is not going to stop at 350 ppm, or even double at 600 ppm, the Philippines has to realize that despite all the petitions and feel good campaigns of dreams for a climate stabilized world, real solutions need to be done. We have to get to the part where we learn to start dealing with this. The country is located right beside the warmest parts of the ocean that is in the perfect storm of vulnerable coastlines, intense winds, and an observation of growing dumping of
large amounts of rain. We need to live in a world where climate will hit the poorest of the poor first, regardless of where they live, it will test our resiliency as a city, as a village, as a community, and specially as a people. This song is dedicated to the awareness that dealing with one ONDOY is not the victory, but a climate of change will be the battle of this generation.

Illac Diaz
Executive Director
Design Against The Elements

Para sa karamihan ng mga Kristiyano, lalo na sa mga Katolikong tulad ko, may kabilang buhay. Kapag namatay daw ang tao, mapupunta sa langit ang kanyang kaluluwa kung namatay siya nang nasa ilalim ng grasya ng Diyos. Kung namatay naman siyang may mabibigat na kasalanan, sa mainit na impyerno ang byahe nila. Sa mga may mumunting kasalanan naman na kailangan pang linisin, bago sumalangit ay napupunta sa pansamantalang tambayan: ang purgatoryo.

May mga ibang pananampalataya naman na nagsasabing sa pagpanaw ng isang tao, muli at muli siyang babalik at mamumuhay sa mundo hanggang sa marating niya ang ispirituwal na antas ng perpeksyon at paglaya: ang moksha o nirvana.

Nung nasa kolehyo ako, nagsulat ako ng paper na nagsaad ng palagay kong ang cycle ng reincarnation o muli’t muling pagsilang ay maaaring pareho lamang sa konsepto ng purgatoryo. Ang mga ito’y parehong proseso ng paglilinis na iisa ang destinasyon. Ang beatific vision o pagtunghay sa Diyos na mararanasan ng mga Kristiyanong nasa langit ay tila kapareho rin ng moksha o Nirvana — ang paglaya ng mga Hindu at Buddhist mula sa pagdurusa at paulit-ulit na pagsilang.

May mga relihiyon namang naniniwala na kapag namatay ang isang tao, titigil na siya sa pag-iral. Walang kaluluwang mapupunta kung saan man. Pero sa katapusan ng mundo — sa Araw ng Paghuhukom — ang mga iniligtas ay muling mabuhuhay at makakasama ng Diyos sa Paraiso.

Interesting ang ganitong paniniwala dahil posibleng isiping walang konsepto ng impyerno o walang hanggang pagdurusa. Ang magiging kabayaran ng kasalanan ay kamatayang wala nang bawian. Di na parurusahan nang walang hanggan ang mga makasalanan, pero di na rin nila mararanasan ang di-matatapos na kaligayahang dulot ng pagiging kapiling ng Diyos. Para bagang dahil bukal ng awa ang Diyos, di niya maatim na hayaang masunog sa di mapupugnaw na apoy ang ilan sa kanyang mga nilalang.

May isa pang paniniwala hinggil sa kabilang buhay — o kawalan nito. Ito yung paniniwalang kapag namatay ang isang tao, katapusan na niya talaga. Wala na siyang malay. End of the road. Wala nang kaluluwang mapupunta sa langit, maglalagalag, o susunugin sa impyerno. Sa madaling sabi, kapag namatay ang isang tao, forever na rin siyang titigil sa pag-iral.

Itong huling paniniwala, nagiging excuse ng ilan para i-enjoy ang buhay nang walang patumangga at pagsasaalang-alang sa kapwa-tao.

Umabot pa sa 11th hour ng Blog Action Day itong post ko.

Climate change ang umuugong na paksa sa blogosphere sa araw na ito. Nagbabago ang klima dahil sa pag-init ng daigdig (global warming), na dulot naman ng pagtaas ng antas ng carbon dioxide at iba pang gasses. Nangyayari to dahil sa patuloy at malawakang paggamit ng fossil fuel bilang pinagkukunan ng enerhiya.

Ayon sa PAGASA, ang naranasan nating malaking baha sa Kamaynilaan na dala ng bagyong Ondoy ay epekto na ng pagbabago ng klima. Naulit ang trahedyang dala ni Ondoy nang rumagasa naman ang bagyong Pepeng sa hilagang Luzon.

Kung ganitong masama ang epekto ng climate change sa atin, ano ang maaaring gawin ng mga karaniwang taong gaya natin para mapigilan ito? Sa unang tingin, iisiping ang pananagutang pigilan ito ay nasa malalaking mga bansa at mga korporasyon at mga mamamayan ng mga bansang ito. Sila kasi ang matinding gumamit ng enerhiya ng mundo.

Ngunit dahil tayong lahat ay magkaugnay, kahit sa mumunti nating paraan ay makakatulong din naman tayo. May mga maliliit na bagay gaya ng paggamit ng tamang bombilya sa mga ilaw sa ating bahay, pagpili ng mas green na gadgets, pagpatay sa ating computer at iba pang gamit sa bahay kung di natin ginagamit, pagdadala ng sariling bag sa pamimili (di ba’t dati’y bayong ang ginagamit natin sa palengke?), pagtitipid sa papel, at iba pa.

Ang layunin ng lahat ng ito ay makatipid sa enerhiya at mabawasan ang pagsusunog ng fossil fuels na nakadaragdag sa pag-init ng daigdig, nagdudulot ng pagbabago sa klima.

Anu-ano ang iba pang kontribusyong naiisip ninyo?

Ayaw papuna at pagambala sa kanilang malaharing pamumuhay ang mga nasa loob ng palasyo. Sinasalag nila at muling ibinabato pabalik ang lahat ng mga tanong at pagtutol. Bumubula ang mga bibig nila sa kabusugan habang patuloy sila sa pagsusuka ng mga patung-patong na kasinungalingan.

Pero tama si DQ: May araw rin sila!

Bakit nga ba ayaw na ayaw natin sa con-ass?

Hmm, kailangan pa bang i-memorize yan?

Kahit obvious sa mga survey na ayaw ng mga Pinoy sa Charter change sa panahong ito, wala pa ring nakapigil sa mga congressman. Pakiramdam natin, kapag naging con-ass na ang Kongreso — o ang House of Representatives, kapag di sila sinamahan ng mga Senator — may gagawing magic ang mga congressman para ma-extend ang term ng kanilang bosing, pati na rin ang sa kanila.

Kahit pa inilagay nila sa ng HR 1109 na hindi papakialaman ng Charter change ang termino ng mga opisyal, at matutuloy ang eleksyon sa isang taon, duda pa rin tayo. Kung si Gloria na mismo, nagsinungaling sa birthday ni Rizal noong 2002 tungkol sa kanyang pagtakbo, e di mas lalo na ang mga alipores niya!

Bukod sa pagtanggal ng term limits, maaari pang pakialaman ng mga congressman ang ibang probisyon ng Konstitusyon. Baka ang “Bill of Rights” ay dagdagan nila ng mga “buts” at “excepts.”

Puwede rin nilang tanggalin ang mga makabayang probisyon para 100 percent nang mapagpiyestahan ng mga dayuhan ang ating resources. Kung mangyayari ang ganito, sabi nga ni Kabataan Party Rep. Mong Palatino, “It’s sell-out, it’s treason, it’s anti-Filipino, it’s anti-poor.”

Matagal nang nananawagan si dating Pangalawang Pangulong Teofisto Guingona tungkol sa mga ganitong pagtatangkang isuko ang ating pambansang patrimonya. Sabi niya noon:

Stand up against the attempts to open up our land, mineral and marine resources for foreigners and rich multinational corporations can come in and exploit our national patrimony.

Because you, our youth, are idealistic and visionary, you have the power and the potential to build the future not only of your family but also of the community and the nation.

Nangangamba tayo ngayon na baka bukas, sa SONA ni Gloria, ay i-convene na ng mga alipores niya ang con-ass. Kaya nga nagdeklara tayo ng Blog Action Day sa araw na ito, para maiparating sa maraming tao ang ating panawagan at maramdaman ng Kongreso ang pagtutol ng mga mamamayan sa con-ass.

Gusto natin ng change, pero hindi ng Charger change.

Kababalik ko nga lang mula sa bloggers at Facebook users EB na bahagi ng Blog Action Day. Naroon sina Karl at Andre ng Facebook group na Pilipinas Kontra Con-Ass at ang mga kasamahan ko sa Bloggers Kapihan na sina Rep. Mong, Tonyo, at Sarah. Nakasama rin namin ang peryodistang si Dana. Nakaalis na ako bago dumating ang iba pang participants.

Dapat ay sa EDSA Shrine gaganapin ang EB, pero naging maulan ang panahon, at guwardiyado ng kapulisan ang shrine. Dinala na lang namin ang EB sa Krispy Kreme sa loob ng Robinson’s Galleria.

Pero kung sawa ka na sa Katrina-Hayden video at cellphone scandals, siguro’y magiging intresado ka ibabahagi kong video ng kaibigan kong si Katrina Encanto. Iba ito!

Ang video ni Katrina ay entry niya sa 48 Hour YouTube Cannes Lions Ad Contest ng Oxfam. Layunin ng contest na makapili ng short film na hihikayat sa mga tao para pumirma sa isang online petition na hihiling sa world leaders na dumalo sa UN Summit for Climate Change.

Tulungan nating manalo si Katrina. Para bomoto sa kanyang video, pumunta lamang sa www.youtube.com/canneslions at i-search ang “thecheshirecatgrin”.

Kapag nakita na ninyo ang videong ito, pakibigyan po ng thumbs-up.

Maraming salamat sa inyong tulong.

***

Nasa link na ito ang message ni Katrina, at narito naman ang ibang blogs na nagpapakalat din ng videong ito:

• Ellen Tordesillas
• Our Awesome Planet
• Pinoycentric

Agad akong nag-sign up nang makita ko ang AkoMismo.org — hindi lang dahil Ely Buendia fan ako, kundi dahil nagustuhan ko ang kampanya.

Hinihiling ng Ako Mismo sa mga Pinoy netizens na isulat ang kanilang pangakong gagawin — maliit man o malaki — “tungo sa muling pagbangon ng Pilipinas.”

Sabi nga nila, ang pagbabago’y mag-uugat sa ating sarili. Upang maisulong ang isang rebolusyon, dapat ay magkaroon muna ng pagbabago sa atin mismong pagkatao.

Sa pagpo-post ng ating mumunting pangako para nating isinisigaw sa buong mundo ang ating nais iambag. Idagdag pa ang pagkakaroon ng bagay na magpapaalaala sa atin sa pangakong binitawan — ito yung sikat na sikat na dog tag. Mahihiya naman siguro tayo sa ating sarili na hindi ito tuparin. Konsensya na natin yun, kumbaga.

Pagkatapos ng People Power 2, marami na tayong mga nakitang kampanya para sa mabuting pamamahala. Sadya nga lang yatang immuned na ang kasalukuyang administrasyon, pero may mga personalidad at grupo pa rin namang patuloy na nagsusulong nito.

Sa tingin ko, ang good governance initiatives ay dapat ding sabayan ng kampanya para naman maging mabuting mamamayan. Dito makakatulong ang Ako Mismo. Pinupukaw nito ang mga kabataan upang makisangkot at kumilos.

Mahusay ang paraang ginamit ng Ako Mismo. Ginawa nilang mga mukha ng kampanya ang mga kilalang idolo ng mga kabataan at ilang kababayang nagbigay ng karangalan sa bansa. Dahil dito, nakuha nila ang pansin ng ibang kabataang kadalasa’y apathetic sa mga usaping pambayan.

Puwedeng sabihing ang target ng kampanya ay ang mga elite at middle class na may Internet access. Pero di ba’t nakakatuwang kahit sa ganitong paraan ay makisangkot ang mga sosyal at pasosyal nating kababayan? Kesa naman puro Embassy o Bora ang pinagkakaabalahan nila, di ba?

Dahil walang partikular na isyung dinadala ang Ako Mismo, malaya ang mga sumasali rito na bitbitin ang advocacy na gusto nila, kahit sa pinakasimpleng bagay gaya ng tamang pagtatapon ng basura o pagboto nang tama. Pero kahit napakarami ng concerns na nais dalhin ng mga nakikiisa, may common thread sa lahat ng ito — ang pagsisikap na maging mabuting mamamayan at pagkilos tungo sa bagong Pilipinas.

Ang mabuting mamamayan, bayan muna ang iniisip at may malasakit sa kapwa Pilipino. Hindi siya mauuto ng mga trapo kaya’t malamang sa hindi ay boboto sa mabubuting kandidato, na kapag naupo’y maaasahang mamumuno nang marangal.

Nitong mga nakalipas na araw ay nakatanggap ng mga batikos at pinagdudahan ang Ako Mismo. Normal naman ang ganitong kuwestiyon sa bawat kilusan, lalo’t hindi nagpakilala ang mga nasa likod ng kampanya. Valid din ang ilang isyu na binanggit, lalo na yung tungkol sa security ng personal information. Pero nakaka-disappoint lang na karamihan sa pinakamatitindi ang batikos ay mga kabilang din sa mga grupong nagsusulong din ng pakikisangkot at pagbabago.

Naniniwala akong di naman iisa lang ang landas tungo sa pagbangon ng bansa. Bawat isa ay may pananagutan — at nakasalalay sa ating kakayanan, karanasan, at interes kung paano natin tutugunan ang pananagutang ito.

Magandang makilahok tayo sa Ako Mismo. Ngayong nalalapit na naman ang panahon ng pagpili ng ating mga pinuno, at sa gitna ng kasalukuyang malawakang pagbabandila ng nasyonalismong Pilipino, napapanahon ang kampanyang ito.

At kung di-tawag dalangin ay magkatotoo ang mga haka-hakang gagamitin lamang ang Ako Mismo ng ilang personalidad — si Manny Pangilinan man iyan ng PLDT-Smart o si Edu Manzano na kaalyado ng administrasyon — sabi nga ng isang cyberfriend ko, konsensya na nila ‘yun.

***

Eto naman ang isinulat ng ilang cyberfriends ko at iba pang bloggers tungkol sa Ako Mismo:

• Bikoy: On Ako Mismo
• Jhay: Another one on “Ako Mismo”
• Ka Martin: Ako Mismo: Web Activism or Sugar High?
• Ka Edong Soriano: Ako Mismo www.akomismo.org – making my commitments, taking our country’s progress into our own hands
  
• Karla Redor: Ako Mismo!
• Lawrence Villegas: Ako Mismo, Juana Change: I want to make a difference, but…
• Noemi Dado: Ako Mismo Supports Ako Mismo
• Joey Alarilla: Ako Mismo advocacy for change in the Philippines taps Old and New Media
• Carlo Ople: Ako Mismo Doubts and Concerns
• Regnard Raquedan: “Ako Mismo”: No Thanks.