Nag-birthday ako nitong nakalipas na linggo. Sa weekend bago ang kaarawan ko, umuwi kami kina M at naghanda roon ng kaunting spaghetti at manok. Nakapanood din kami ng “Miss You Like Crazy.” Nag-leave rin ako sa trabaho nang dalawang araw para makapagpahinga, at medyo binawasan ko rin ang pagpo-post sa social networks ko. Nung Biyernes, nagamit ko ang palm card ng Pizza Hut at nagsalu-salo kami ng mga katrabaho ko sa pizza at chicken wings.
Maaari bang umusug-usog nang konti? Mula sa pinakalikod na upuan ng bus, nakunan ko ang mga taong ayaw umusog sa loob.
Depende sa oras at suwerte, mga 15 hanggang 30 minuto ang pagitan ng mga biyahe. Kaya naman nang dumating at tumigil ang bus, pinakiusapan ng konduktor ang mga pumapasok na dumiretso lamang sa dulo para mas marami ang makasakay. But no, ang gusto talaga ng mga kababayan natin ay laging makababa agad. Nagkatrapik-trapik sa malapit sa pinto, pero anluwag-luwag sa dulo ng bus.
Ngayong 2010, sana’y bahain ng pagpapala’t putukan ng swerte ang ating mga pamilya at nawa’y maampat ang daloy ng karahasan sa ating bayan.
Manigong bagong taon!
Kahit di naman talaga bagay ang snowman sa Pilipinas, hayaan na rin ninyong batiin niya kayo:
None
The Search: How Google and Its Rivals Rewrote the Rules of Business and Transformed Our Culture by John Battelle
