Di gumagalaw ang mga sasakyan sa EDSA.

Kanina, binalak kong ituluy-tuloy na hanggang Ayala ang biyahe ng sinakyan naming provincial bus. Pero hindi ko ito kinaya dahil baka uwian na bago ako makarating sa Ayala. Wala akong choice–bumaba ako sa bus at naglakad papuntang Santolan MRT station.

Buti na lang at medyo maluwag na sa MRT kanina. Kadalasan, tulakan at balyahan ang aabutin mo pagkatapos pumila nang napakatagal papasok sa station.

Naaalala ko pa yung panahong gumagalaw pa ang mga sasakyan sa EDSA. Noon, may mga bus pang pwedeng dumaan sa mga underpass. Sa kasamaang palad, nagbago ang kalakaran. Ayaw na ng Metro Manila Development Authority (MMDA) na makasabay ng mga kotse ang mga bus sa underpass. Dahil dito, nagsisiksikan ang mga bus — na ang ilang segundo dapat na pagbaba at pagsakay ay ginagawang ilang minuto — at di gumagalaw ang trapiko.

Tuloy, ang middle class at masang di makabili ng kotse, nagsisiksikan sa MRT. Kung ayaw nila ng limang oras na biyahe sa EDSA, nakikipagbalyahan na lang sila sa MRT.

Ang mga may kotse, nahihirapan din naman sa trapik, di nga lang sintindi ng mga nasa bus at MRT.

Salamat sa MMDA.

Sabagay, ano ba naman ang aasahan mo mula sa isang ahensiyang bawal magpapasok ng mga mamamayang nakatsinelas, o sa opisinang ang mga tao ay nagsasaboy ng gaas sa mga pobreng illegal vendors?

Nakahiga na si Nanay Diding nang dumating ako. Patulog na yata sila, pero nabulabog sa pagdating ng panganay niyang apo. Nung birthday pa niya earlier this year ako huling nakauwi. After kong ibigay ang mga pasalubong kina Nanay, kumain muna saka kami tumawag sa mga tiya ko sa Germany.

Sa ngayon, nakadapa ako sa banig na nakalatag sa sahig na kawayan ng munti naming bahay. Ayoko sanang magkulambo pero mukhang mapipilitan ako dahil nagpapakitang gilas na ang mga lamok. Tila gusto pa ngang makipag-agawan ng kanilang ugong sa huni ng mga kuliglig sa paligid.

Share ko lang: Dati’y pangarap ko lang siguro na balang araw ay magkakaroon ako ng Internet connection at makakapag-blog habang narito’t padapa-dapa nang ganito. Nagkatotoo rin. Salamat sa Yahoo! at sa Smart Bro!

Maiba tayo. Hiniram ko ang title ng post na ito sa book ni Ms Janette Toral, ang “Blogging from Home”. Ang librong ito ay para sa mga ordinaryong Internet user na gustong matutong mag-blog. For more info on the book, visit www.bloggingfromhome.com. Get a copy of the book from any of these resellers.

Leonard, Ederic, Alex, Anna, and JR sa Clarke Quay

Ito na ang araw na pinakaaabangan ng isang segment ng Pinoy blogosphere sa Singapore (at least lima katao ang part ng segment na yun, hehe) — ang Blogger Friday Riot Night.

Naunang dumating sa kitaan sina JR at Anna. Pagdating ko, naghihintay na sila sa amin. Sabi ko, dahil late kami,mag-date muna sila, hehe. Naglakad-lakad muna kami para maghanap ng makakainan.

Maya-maya, nag-grand entrance na sina Leonard at Alex. Sinalubong sila ng banda (na may tatlo katao na walang dalang instrumento). Nagkasundo na rin sa kakainan. Hooters! Hooters! (Naalala ko tuloy ang paborito kong pelikulang Big Daddy ni Adam Sandler.)

Habang naghahapunan, siyempre’y kung saan-saan napupunta ang bloggers’ usapan: mula buhay sa Singapore (syempre) hanggang sa tuition sa eskwelahan. Kumustahan, kilalanan. Pati love story nina JR at Anna, inungkat namin. May konting inumin din, pero di naman kami nagpakalasing.

Pagkatapos nilang magbayad (sila lang, kasi inilibre nila ako; turista raw kasi, hehe), konting kodakan muna. Saka sa akin nila ibinigay yung souvenir na shot glass. Pagkatapos ay nauna na sina JR at Anna.

Kaming tatlo naman ay naglakad-lakad hanggang sa mapasok sa isang bar. Maraming tao, maingay. Pero masigla. Ahh, night life sa Singapura, masubukan nga! Siyempre, kapag may inumin at tugtugin, dapat sumasayaw. Tinuruan at kinumbinsi ako nina Leonard at Alex to dance like nobody’s watching (ika nga ni McBilly), kaso lang sadya akong mahiyain — at parehong kaliwa ang mga paa. Eh, silang dalawa, mukhang sanay na sanay na. Anyway, mayamaya, natuto na akong magwala. Bad boy ng dance floor ba? O kenkoy lang, parekoy? Tapos, nakunan ata ng vlogger na si Leonard ang pagwawala ko.

Kaya ngayon, may hawak nang Ederic scandal ang dalawang Singapore-based friends ko. Mas papatok pa yan kesa sa Edison Chen scandal, pero sana di nila ikalat, hehe.

Masaya lang. Kahit nasa ibang bansa ka pala, basta may mga kababayan, katrabaho’t kaibigang kasama, masaya ring gumimik. At sunud-sunod na gabi pa yung mga paglabas-labas ko. Most of the time kasi sa Singapore, tambay lang ako sa isang school pag gabi para makasagap ng libreng Internet. Tapos basa ng ebook sa gabi hanggang sa antukin ako.

Sa Pinas, di rin kasi ako mahilig sa night life. The closest thing sa ganyang gimik eh noong nag-disco-disco kami sa Limits (19-forgotten pa yun) ng college barkada ko, saka yung ilang paglabas-labas gaya nang minsang hinarang kami ng guard sa Padi’s nung kasama ko yung isang college friend ko.

Nang mag-uumaga na, lumabas na rin kami at pumasok sa McDonald’s para kumain ulit. First time kong makapasok ng McDonalds doon. (Wala kasing kanin kaya di ko pinupuntahan.) At naka-tatlong ulit na binanggit ng mga Singaporean crew ang presyo ($4.30) ng inorder kong burger at kape bago ko sila naintindihan.

Pagkakain, umuwi na kami.

Eto nga pala yung mga litrato galing sa kamera ni Leonard, at ini-upload ko sa Flickr:

Matapos naming maligaw noong Martes, kinabukasan ay naganap ang malungkot na pangyayari sa kumpanya. Bakit ba laging may mga pamamaalam?

Kinabukasan, binusog ang sarili sa masarap na pagkain sa Pepper Lunch kasama ang isang katrabaho’t kaibigan. Hahanapin ko ang branch nito sa Maynila pag-uwi ko para makakain kami ni Mhay roon.

Kinagabihan, gumimik naman kami ni Kapusong Tops sa Clarke Quay. Konting inom at maraming kuwento’t balitaan tungkol sa mga buhay-buhay. Kinumusta ko ang mga tao’t programa sa kumpanyang dati kong pinagtatrabahuhan.

Pagdating ng Biyernes, nag-lunch naman kami ng mga kasamahan ko mula sa Vietnam sa isang Thai restaurant. Medyo may kamahalan nga lang, at natagalan kami sa paghihintay sa order namin. Pero siyempre, ang masaya pa rin ay ang kuwentuhan.

Nung gabi naman ang pinakaaabangang ikalawang Bloggers Kitaan (Singapore Edition) kasama sina Anna &  JR, Leonard, at Alex sa Clarke Quay ulit. May separate post ako tungkol dito. Lalagyan ko ng pictures para sa mga di nakapunta.

Hindu figure sa Asian Civilisations Museum

Pagsapit ng Sabado, naglagalag naman kami sa Singapura. Inilibot kaming mga baguhan ng isang kasamahan naming tagarito. Pinasyalan namin ang Asian Civilisations Museum. Maraming artifacts mula sa iba’t ibang rehiyon sa Asya. Pero parang wala akong masyadong nakitang galing sa atin.

Nagtanghalian kami sa Brewerkz (sa Clarke Quay na naman!) at sinubukan ko ang isang goblet ng Moh Gwai, ang pinakamatapang daw na beer sa kanilang menu. Buti na lang, di ako tinalaban. Hehe.

Teddy Bears sa Mint Museum of Toys

Sobrang naaliw naman ako sa Mint Museum of Toys dahil sa mga lumang laruan, mga sinaunang teddy bear, ilang Superman toys, at Beatles memorabilia. May Star Wars at Star Trek toys din. Pero  walang Shaider  — Ultraman lang ang meron. Grabe yung ibang mga laruan kasi mahigit USD 5000 na raw ang value! Sabagay, yung iba kasi, 90 years old na.

Ang bato sa Bukit Timah Summit

Nakapag-exercise kami sa pag-akyat sa tuktok  ng Bukit Timah Hill at sinalubong ng mga unggoy sa aming pagbaba. May gubat din pala sa Singapore.

Pagkatapos magpahinga sa hotel, naghapunan naman kami sa The Arch Restaurant. Masarap ang mga ihinaing lutuing Singaporean o Malay-Chinese, pero ewan ko kung bakit ako lang ang nag-extra rice.

Pagkakain, nagpahatid na sa hotel ang dalawa kong kasamahan, at kami nung isa pa ay nagtingin muna ng mga libro sa Borders. May ilan siyang nabili samantalang nakuntento na ako sa pagbuklat-buklat lang.

Kahapon, natulog ako hanggang tanghali. Lumabas lang ako para magtanghalian tapos balik ulit sa hotel. Nung gabi, pumunta sa Sim Lim para magtingin ng digicam at PSP. Hindi ko pa nga nagustuhan ang nangyari nang mag-inquire ako sa Camera Talk. Pero ibang kuwento na yan.

Paano ko natutunan ito? Ganito kasi yun: nung uwian na, nagkasundo kami ng kasamahan ko na sumakay na lang ng bus. Usually, naglalakad lang ako. Mahilig kasi akong maglakad. Saka malapit lang naman. Pero naisip kong mag-bus na lang dahil may sakbit akong backpack at may bitbit na dalawang bag sa magkabilang kamay (Naalala ko bigla yung “bakuot na” saka “may sunong, may may kikik, may pasak pa sa puwit!” na sinasabi ng matatanda sa amin sa Marinduque).

So sige, bus na lang kami. Sabi niya, bus number 36 ang sinasakyan nila pabalik sa hotel, pero dun sa kabilang bus station yun. Ako naman kako, 111 ang sinakyan dati, sa station na pupuntahan namin ngayon. At dahil sa pagkakaalam ko, nauunang dumaan ang bus sa station na madalas nilang sinasakyan before sa station na madalas ko namang tambayan, naisip kong okay lang na sumakay na rin kami sa 36. Mukhang agree naman siya.

So, nakasakay na rin kami ng bus number 36. Pero nagtaka siya, bakit parang kakaiba ang dinaraanan. Mayamaya pa, nahalata ko rin na medyo lumalayo kami. Nawawala ang mga familiar na building. Naglabas na kami ng mapa, pero medyo obvious na sa aming dalawa by that time na mali ang nasakyan namin. Na-confirm ko ito nang tanungin ko ang driver. Kailangan daw naming bumaba at sumakay sa same bus number na papunta sa opposite direction.

It turned out na yung bus 36 na sinasakyan nila sa kanilang bus station ay papunta sa isang direction, at yung 36 na dumaraan sa aking bus station ay papunta naman sa kabila. So yun.

Pero nangyari na rin sa akin yan nang minsang nag-iisa ako pauwi. Dahil umuulan, sumakay ulit ako sa bus na kapareho ng binabaan ko. (Sosyal nga pala ang mga bus dito sa Singapore. Ita-tap mo lang yung wallet mo sa may device sa pinto pag papasok at lalabas ka, at yun na yung pamasahe mo. Pero dapat, may prepaid card ng ezlink sa wallet mo.) Akala ko, iikot lang at makakarating din ulit sa pinanggalingan ko. Kaso, hindi pala. Mapupunta pala sa dulong bus station, and from there, kailangang maghintay muna na may umalis pabalik.

Eh, medyo naiihi na ako noon. So, habang naghihintay, hanap muna kako ako ng rest room. Nalibot ko ata ang buong palengke bago ako nakakita ng bayarang CR. By that time, medyo “juicy blogger” na ako — ibig sabihin, pawisan. Medyo patakbo ako nang bumalik sa bus station. Nakahinga ako nang maluwag nang lumakad na ang bus sa ruta pabalik sa hotel ko.

Kaso, eto na. Nang malapit na ako sa bus stop near my hotel, iniisip ko na marami ring bababa roon. So tambay lang ako sa tapat ng pinto. Eh, parang walang balak tumigil si Manong driver. So lapit ako sa kanya. Natarayan tuloy ako. Dapat daw pindutin ko yung button to indicate na bababa ako. Ang naisip ko na lang, “Ah, eh, sabi ko nga po.”

At sa ganyang paraan, sa pinaghalong adventurismo at konting katangahan, natutunan ko ang Nawawalasa Singapura. Ang lesson dito: “I got dirty, I got stinky, but see I learned.”

These past weeks, lagi kong naaalala ang Singapura Rasa. Halos isang buwan na rin kasi akong nandito sa Singapore. May training ako para sa bagong trabaho ko as editor sa Yahoo! Philippines.

Sa isang hotel ako nag-i-stay, at nilalakad ko lang pauwi sa gabi. Safe naman daw rito. Saka nasanay na rin ako nung nasa GMA pa ako, kasi madalas din kaming naglalakad pauwi noon. Pagdating sa hotel, kadalasan ay lumalabas ako ulit at kumakain sa Kopitiam at pagkatapos ay tumatambay ako roon o sa Nanyang Academy of Fine Arts para sa libreng WiFi.

Noong unang Biyernes ko rito, inilibre ako ilang kaibigan sa isang Filipino resto sa Lucky Plaza, ang tambayan ng mga Pinoy sa Singapore. Dalawang beses na rin akong nakakain sa Lau Pa Sat — na kinaroroonan Jolly V, kung saan ang manok ay lasang Chicken Joy. Walang Jollibee rito, at ang Jollibeans naman ay mga inumin at kakanin ang itinitinda. (Wala ring Kopi Roti rito, at walang kanin ang McDo at KFC. Wala ring Bench at Artwork. At walang Kapuso channel sa TV sa hotel. Andami kong hinahanap, no?)

Pero yung mga pagkaing nasa menu siguro noon ng Singapura Rasa, puwede ko nang kainin dito lagi. Paborito ko ang lemon chicken rice at pineapple rice. Lagi rin akong kumakain sa vegetarian stall ng food court sa building ng office namin.

May mga kaibigan akong dito nagtatrabaho, at nagkita na kami ng ilan sa kanila. May mga nakilala at nakakausap din akong mga kababayan dito. Nakikipagkuwentuhan ako at nakikinig sa mga kuwento ng kanilang buhay sa Singapore.

Kahit sandali lang ako rito, naranasan ko ang buhay-OFW. Mahirap din pala. Nakaka-miss ang Pinas, ang mga kapamilya at ang kapuso kong sa text, YM, at tawag ko lang nakakasama ngayon. First time naming magkahiwalay ni M nang ganito katagal.

Kahit masaya sa office dahil gusto ko ang trabaho, mababait sa akin ang mga kasamahan ko, at marami ring Pilipino, pag pauwi na ay medyo nasa-sad ako. Feeling ko mag-isa lang ako. Inaaliw ko na lang ang sarili ko sa panonood ng mga tao at pagtingala sa buildings at sa makukulay na ilaw na nakasabit sa kalsada. Bago matulog, mga bampira ng The Vampire Chronicles ni Anne Rice ang kasama ko. Lalo pang sad towards the weekend at medyo paubos na ang allowance. Tipong patingin-tingin, di naman makabili. Noong Huwebes, nagpa-duktor pa ako. Pero okay lang naman ako.

Medyo masaya this week kasi dumating ‘yung ibang colleagues ko na nagte-training din. Nitong nakalipas na dalawang araw, may mga kasabay na akong maglakad-lakad o maglagalag. Tapos kanina, may masayang kita-kita kami ng mga Pilipinong blogger na nasa Singapore. Ikukuwento ko na lang next time, with borrowed photos. Medyo mahaba na itong first installment ng Singapura chronicles ko, eh.

Nagpa-picture pala ako sa office:

Read GMANews.tv’s related story here.

Dr. Ferds Recio will explore the Bathala Caves, which are located in Barangay Ipil, Santa Cruz, Marinduque–the place where I grew up.

Below is the teaser for the show from GMANews.tv. I have also posted some of our pictures at the Bathala Caves during our 2005 vacation in Marinduque.

This Wednesday, Born to be Wild goes into the dark and the deep to encounter creatures rarely seen by humans.

Doc Ferds explores the mystical Bathala Cave in Marinduque Island which is home to huge python snakes. Deep inside the cave, he studies reptile behavior and discovers why these creatures chose this cavern as their shelter.

In a province long-exploited by mining activities, Bathala Cave remains one of the last few sanctuaries for wildlife.

Meanwhile, Romi goes deep into the sea to explore a marine protected area in Handumon, Bohol. Because of the community’s efforts, the area, once called a “cemetery” by the locals, now boasts of a diverse and colorful underwater world.

Even the rare seahorse finds shelter, thrives, and breeds in these rich waters.

Go deep into nature’s wonders with Born to be Wild this Wednesday, after Saksi.

Sa Poctoy White Beach, Torrijos, Marinduque. Pumunta kami roon earlier this week.