Kapag umaga — lalo na kung Lunes — nagiging isang napakahabang parking lot ang EDSA. Paano ba naman, di na halos gumagalaw ang mga sasakyan!

Kanina, binalak kong ituluy-tuloy na hanggang Ayala ang biyahe ng sinakyan naming provincial bus. Pero hindi ko ito kinaya dahil baka uwian na bago ako makarating sa Ayala. Wala akong choice–bumaba ako sa bus at naglakad papuntang Santolan MRT station.

(more…)

May mga dalawang oras na mula nang makarating ako rito sa bahay namin sa Marinduque, pagkatapos ng may kalahating araw na biyahe. Umalis ako sa Kamuning around 8am: Jeep -> bus -> tambay sa port kasi naiwan ng barko -> barko -> jeep -> tricycle, at nakarating sa bahay around 8pm.

Nakahiga na si Nanay Diding nang dumating ako. Patulog na yata sila, pero nabulabog sa pagdating ng panganay niyang apo. Nung birthday pa niya earlier this year ako huling nakauwi. After kong ibigay ang mga pasalubong kina Nanay, kumain muna saka kami tumawag sa mga tiya ko sa Germany.

Sa ngayon, nakadapa ako sa banig na nakalatag sa sahig na kawayan ng munti naming bahay. Ayoko sanang magkulambo pero mukhang mapipilitan ako dahil nagpapakitang gilas na ang mga lamok. Tila gusto pa ngang makipag-agawan ng kanilang ugong sa huni ng mga kuliglig sa paligid.

Share ko lang: Dati’y pangarap ko lang siguro na balang araw ay magkakaroon ako ng Internet connection at makakapag-blog habang narito’t padapa-dapa nang ganito. Nagkatotoo rin. Salamat sa Yahoo! at sa Smart Bro!

(more…)

Biyernes noon, isang araw bago mag-a-trese. Pagkagaling sa opisina, kumain muna ako, umuwi sa hotel, at pagkatapos ay sumakay na sa MRT papuntang Clarke Quay.

Ito na ang araw na pinakaaabangan ng isang segment ng Pinoy blogosphere sa Singapore (at least lima katao ang part ng segment na yun, hehe) — ang Blogger Friday Riot Night.

Naunang dumating sa kitaan sina JR at Anna. Pagdating ko, naghihintay na sila sa amin. Sabi ko, dahil late kami,mag-date muna sila, hehe. Naglakad-lakad muna kami para maghanap ng makakainan.

Maya-maya, nag-grand entrance na sina Leonard at Alex. Sinalubong sila ng banda (na may tatlo katao na walang dalang instrumento). Nagkasundo na rin sa kakainan. Hooters! Hooters! (Naalala ko tuloy ang paborito kong pelikulang Big Daddy ni Adam Sandler.)

(more…)

Sa tradisyon ng sinaunang blogging, noong mas ginagamit itong personal journal (gaya ng ginagawa ni Jon), narito ang mga kuwento ko para sa nakalipas na linggo.

Matapos naming maligaw noong Martes, kinabukasan ay naganap ang malungkot na pangyayari sa kumpanya. Bakit ba laging may mga pamamaalam?

Kinabukasan, binusog ang sarili sa masarap na pagkain sa Pepper Lunch kasama ang isang katrabaho’t kaibigan. Hahanapin ko ang branch nito sa Maynila pag-uwi ko para makakain kami ni Mhay roon.

(more…)